Bu Maç Evde İzlenir!

Kafka: 3 Temmuz 1883-3 Haziran 1924

2011-06-03T16:54:00.002+03:00

" 'Bir köpek gibi!’ dedi, sanki utanç, ondan sonra da hayatta kalacaktı."

Nazım: 20 Kasım 1901-3 Haziran 1963

2011-06-03T11:58:00.005+03:00

Nazım Hikmet tutku demektir benim için... Aşkın, vatanın, gurbetin, özlemin, öfkenin en tutkulu hali... Alev alev yanar adeta mısraları. Kıvılcımlar işlemiştir her bir akise, ateştir her bir sözü. Okurken senin gören gözün, duyan kalbin yanar da, yazarken onun eli nasıl yanmamıştır. Nazım Hikmet öğrenmek değil, anlamaktır. Bilmek değil, hissetmektir. Kendi dilinde okunamamanın, sevdiği kadından ayrı kalmanın, isteyip de bulamamanın nasıl yaşandığını anlarsınız, hissedersiniz içinizde. İnsandan daha büyüktür Nazım Hikmet. Yıllar geçtikçe gençleşir, yakınlaşır yazdıkları. Her bir politikacıdan, yargıçtan, gardiyandan daha büyüktür yaktığı ateş. O ateş ki Neruda'yı bile yaktı, hiç sönmeyecek. En sevdiğim şairlerden biridir Nazım ve en sevdiğim şiirdir Sen.

İki insan arasında yıkılan bir köprünün adına yazılan en kızgın ve bir o kadar da buruk bir ağıt. 'Ne yazık' demek bir başkadır artık bilen için...

En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Ben sokakta rastlasam bile tanımayım diye
en güzel günlerimin bu üç mel' un adamını
yer yer tırnaklarımla kazıdım
hatıralarımın camını..
En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Biri sensin,
biri o,
biri ötekisi..
Düşmanımdır ikisi..
Sana gelince...
Yazıyorsun..
Okuyorum..
Kanlı bıçaklı düşmanım bile olsa,
insanın
bu rütbe alçalabilmesinden korkuyorum..
Ne yazık!..
Ne kadar
beraber geçmiş günlerimiz var;
senin
ve benim
en güzel günlerimiz..
Kalbimin kanıyla götüreceğim
ebediyete
ben o günleri..
Sana gelince, sen o günleri -
kendi oğluyla yatan,
kızlarının körpe etini satan
bir ana gibi satıyorsun!.
Satıyorsun:
günde on kaat,
bir çift rugan pabuç,
sıcak bir döşek
ve üç yüz papellik rahat
için...
En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Biri sensin,
Biri o,
biri ötekisi...
Kanlı bıçaklı düşmanımdır ikisi...
Sana gelince...
Ne ben Sezarım,
Ne de sen Brütüssün...
Ne ben sana kızarım
ne de zatın zahmet edip bana küssün..
Artık seninle biz,
düşman bile değiliz..

A Face That Has Seen A Thousand Sunsets #1: Eastwood

2011-05-30T11:06:00.004+03:00

Elimin altından akan yılları saçlarıma akan beyazlar ile takas etmeye başladığım şu günlerde hayattan tek bir beklentim kaldı: Clint Eastwood gibi yaşlanmak.

Behlul Kacar

2011-05-19T16:33:00.003+03:00

Su yazacaklarimin ne kadar gerekli olup ne kadar gerekli olmadigi konusunda hicbir fikrim yok zira dusundukce bile bir o yana bir bu yana cekiliyor fikirlerim, icim geciyor akabinde. Dusunmeden zikretmek en dogrusu sanirim...

Bu blogu dolledigimiz zamani hatirliyorum... Eh, unutmadim da zaten. O zamanlar ulke sinirlari dahilindeydim zaten ve sik sik kakara kikiri sekilde bulusup geyigin dibine vuruyor, bir yandan da ama iyi ama kotu bir seyler yapiyorduk bu platformda...

Ha burayi acana kadar olan kisimda yasananlar da, malumunuz, pek ic acici seyler degillerdi. Bir sekilde buraya vardik nihayetinde. O muhabbetleri acmaya da niyetim yok. Ustunden geceyim dedim zira orada yasananlardan ders alarak girdik bu muhabbete de.

Iyi-kotu, sacma-mantikli, uzun-kisa bir seyler yazdik, paylastik bu gunlere kadar geldik...

Sonra ne oldu bilmiyorum. Birden yavas yavas elini etegini cekmeye basladi herkes... Kimse bir sey yazmamaya basladi. Cok da onemli degil, herkesin hayatla alip veremedigi seyler var ve nihayetinde burasi da belirli periyotlarda insanlari bir seyler yapmaya zorladigimiz bir yer de degil. Hatir-gonul-istek ucgeninde donen amator bir mecra iste...

Kendimden ornek vermem gerekirse, buraya yerlesip de hayatimi bir duzene sokana kadar ben de zaten uzunca bir sure bir sey yazamadim. Bu kadar uzun ara verince yazmaya -ki beni bilen bilir ne kadaaaan da klavye gevezesiyimdir- insan adapte olamiyor kolay kolay. Diyeceklerini toparlayamiyor, istegi pek olmuyor, zaman ayiramiyor.

Ama, yine nedendir bilmem, bir populer olma hirsi var ki beni kizdiran da o oldu iste. Zaten bir ara blogdan ayrilip Sansal'in yogun israrina boyun egdikten sonra geri dondum. Yazdim cizdim bir seyler daha... Ama su populer olma hirsi yok mu, ben onu cozemedim. Nereden peydah oldu hala onu anlamadim...

Anladigim tek sey es-dost kurbanda danaya girer gibi blog muhabbetine girilmeyecegi oldu. Omru bir yere kadar oluyor, onu anladim. Kalbi kiriliyor insanin...

Her insanin hayatinda bazi donemler donum noktalari olur. Ben de bu blog mevzusunda bunun yani sira bonus olarak da ulkeyi degistirdikten sonra dusen maskelerin ardindakileri gorebiliyor olmanin hakli gururunu yasiyorum.

"Insanlar neyin ne, kimin kim oldugunu gurbette anlar." derler ya, biraz da oyle oldu iste. 80 yasinda kalem tutabiliyor olursam yazacagim kitaba ekleyecegim bir konu -aslinda sadece bir anektod hatta belki de bir paragraf- cikmis oldu o kadar.

Sevgili dostlarim, bu isler boyledir. Herkes hayatin bir yerinden tutmaya calisiyor anliyorum ama bilseydim hayatin oralarindan tutmaya calisacaginizi hic girmezdim bile durduk yere su blog muhabbetine onu demeye getiriyorum.

Benim de yanlislarim olmustur sizlere karsi elbette, surc-u lisan da etmissem sayet komple affedin.

Mesela su blog idman yurdu denen naneye girme muhabbetine aklim yatmadigi ve veto ettigim icin ozur dilerim. Belki de yanlis yaptim... Simdi takipci sayimiz yuz kusur degil de bin kusur olsaydi belki ben su an bunlari yazmiyor olacaktim cunku bana bunlari yazdiracak nedenler ortaya cikmamis olacakti. Ya da herhangi bir okur kazanma cabanizi engellememis olsaydim diyelim... Tamam anliyorum, bir yerden sonra bu platformun size bir yarar saglamayacagina kanaat getirmis olabilirsiniz ve bunlarin bir cogunda benim kararlarimin etkisi var.

Twitter'dan gelen anlik tepkiler daha gurur oksayici tabi, kabul ediyorum. Ayrica bir re-tweet ile bir anda yuzlerce kisiye ulasip farkedilebilir hale gelebiliyor insan.

Bunlardan ayri olarak forumda da artik bir tepki almiyoruz, bu da tabi uzucu. Benim sanirim sikimde degil de gururu oksanamayanlar var gozukuyor buradan. Gelemiyoruz agabeylerim, mazur gorun. Ben gelemiyorum en azindan...

Ne yapayim? Biraz kafa dinlerim, zaten Turkiye'ye donusume de pek bir sey kalmadi... 9 ay oldu, ozledim herkesi. Hasret gideririm. ana yemegi yerim biraz. Sonra da bakarim yoluma. Kimseyi rahatsiz etmeyip, arkadas bildigim birilerini kirmadan, tutamayacigim sozler vermedigim bir kosede icimi bosaltir ve takilirim. Tumblr mi acsam?.. Yok ya, hic gerek yok...

Gecen sefer 2-3 hafta sonra farkettiniz blogdan ayrildigimi da "ne oldu?" diye kapimi caldiniz. Gerek yok, bu sefer kalkmayin yerinizden. Bir sey olmadi... Ben de artik 'ya soyle yapsam suna ayip olur mu acaba?' diye dusunmeden kendi kararimi rahat rahat alayim istedim.

Kizgin? Eeeh, belki... Ama kirgin falan da degilim, sade arkadasligimiz sade bir sekilde devam edebilir benim acimdan sorun yok. Sonucta en minimal halinde surada bile 2 yilda 1.396 sekilde birbirimizle bir seyler paylasmisiz az degil yani.

Neyse, herkesin tuttugu kendine, her koyun kendi bacagindan asilir vesaire. Tarkan sarkisina donmeden gecirdigimiz su zaman dilimi icin tesekkur ederek hepinizi yanaciklarinizdan opuyorum.

P.S.: Yarin obur gun birilerini unlu edebilecek konuma gelirsem ilk sizi soyleyecem lan! Canimsiniz. Ha bana da lololo ya da 'Ya falanca ariyor, ben bir konusmaya cikayim' tribine girerseniz kulahlari degistiririz ona gore. Pesin soyleyeyim de sonu buna benzemesin bu sefer.

P.S. 2: Manchester rovansi alir... Varinizi yogunuzu, en kotu esinizi dostunuzu satip basin Manchester'a. Hadi bakalim.

Morrissey

2011-05-11T10:55:00.000+03:00

I decree today that life is simply taking and not giving,
England is mine and it owes me a living

Fix You

2011-05-10T17:12:00.001+03:00

Basima bir sey gelmeyecekse, hacca gitmek yerine buraya gitmeyi yeglerim... Gotunuzden anlamamaniz umuduyla.

Sen...

2011-05-10T11:05:00.001+03:00

Sen esirliğim ve hürriyetimsin
Çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin,
Sen memleketimsin.

Sen ela gözlerinde yeşil hareler,
Sen büyük, güzel ve muzaffer,
Ve ulaşıldıkça ulaşılmaz olan hasretimsin.

Nuri Şahin @ Real Madrid

2011-05-09T20:17:00.003+03:00

Son girdiğim post üzerinden kaç ay geçti acaba... Yine fotoşopla döndüm. Nuri Real Madrid'de artık. Fanatik-Fotomaç falan yarın formayı giydirir - belki giydirmiştir bile- ama ofiste işlerden bunalınca kafayı rahatlattım. Çok da yakıştı la forma...

Ofiste 5 kişiye sordum, bilemediler, burada da sorayım; kafayı yerleştirdiğim vücut kime ait?

Türkiye'nin Heavy Metal İle İlk İmtihanı

2011-05-09T10:14:00.000+03:00

Heavy metalcinin de anası babası vardır...

Dexter's Victims

2011-05-04T17:54:00.001+03:00

Marine

2011-05-04T14:52:00.003+03:00

`Kadin milleti otobus gibidir, zamani gelince kalkar gider.` dedi... Bir nefes cektim filitresiyle vuslatina sayili saniyeler kalan sigaramdan, uzun uzun baktim, olabildigince uzun ufledim sigarami. Nuri Bilge filminde karakterlermisiz gibi, konusmadim. Disaridaki pastel renkler suzmeler halinde buyur ediliyordu perdenin arasindan, dusunceliydim. `Turk'uz lan biz, ne zaman gorduk toplu tasima aracinin zamaninda kalktigini? Mecazini siktirme de birami doldur' dedim. Sessizlestik... Sadece kopuren biranin fokurtulari duyuluyordu, bir de yan daireden inleme sesleri...

Fotograf: Beer by ~luckystriked

How Can I Go To Sultanahmet Ulan!

2011-04-30T12:05:00.002+03:00

Canim sikiliyor, yalnizim. Klise degil mi? Evet...

Ama bu her basima geldiginde biliyorum ki her kim olursam olayim 'Kimim abi ben ya?' diye kendime soracagim, devaminda her nerede olursam olayim 'Burada ne isim var?' diye dusunecek, seneye de giyerim diye ruhuma gecirdigim buyuk beden sikintilarin efil efilliginde circir olup icime sicacagim. Vicik vicik, isik kirilmalarinin en catlaginin eseri olan boktan bir renk ile... Boktan bir renk olmasi bok rengi olmasindan ote gelen o boktan renkten bahsediyorum, hepimiz gormusuzdur bir kere. Bayanlar haric, onlar osurmaz ve de sicamaz. Bu delillerin isiginda circir da olamazlar.

Yalnizlik iyi, bazen. Bazen de kotu iste, ne bileyim? Oyledir herhalde...

Ama o kotu oldugu zamanlarda yalniz olmasak olmaz mi? Biri olmasa bile yanimizda, arasa biri. Biri seni dusunse o an ve bunu bilsen, o biri en guzel biri, bes yuzun onda biri, icimizden biri, ulan ucun biri olsa ne olur yani?

Cok kalabalik da iyi degil aslinda... Uc-bes ile idare edeceksin, canin sikildiginda gidecegin bir arkadasin, sevisecegin kiz arkadasin, bir lezbiyen bir de gay ile fikra misali takilacaksin. Tiksineceksin de hepsinden, hepsine birbirlerini anlatacaksin ama en temiz sen kalacaksin. Sutten cikmis ak icraatler! Cok kisiyle yapamazsin bunu, sen de kirlenirsin...

Kirlenmek guzeldir...

Agzin yuzun toz toprak icinde, ustun basin camur olmus cocuk! Aksam eve gittiginde ve kapiyi actiginda annen, kapinin onunde binbir turlu zilgiti yiyecek ve ustundekileri cikarmaya baslayacaksin yavas yavas...

'Cikar sunlari cikar! Girme oyle eve... Suraya bak ya!'

Belki biliyorsun bunu, onceden tecrubelisin, belki de bilmiyorsun. Bilip de o an idrak edemiyor da olabilirsin ama kale diregi diye dizdigin iki tasin neresinden topun gectigine dair hummali bir tartismanin icindesin.

Aksam ezanindan once baslar yalnizligin. Once kapida soyunursun, tozundan topragindan ayrilsin yalnizligin cunku yalnizlik ibadettir, temizlik gerekir.

Her gun belki de binlerce kisi olduruluyor.
Binlerce kadina tecavuz ediliyor...
Binlerce kisinin agzi burnu kiriliyor bir yerlerde.
Her gun binlerce insan alkolun dibine vuruyor.
Burnundan ceken var,
Siringadan hoslanan.
Bazilari sarmayi seviyor...
Sen yaprak sarmasini seviyorsun.
Anneannen yapmis yollamis, buzdolabindaki borcamin icinde duruyor.
Sikildikca yiyorsun, canin istedikce yiyorsun...
Annenin tembihi geliyor kulagina;
'Yatmadan once yeme, karabasan gelir...'

Niye, o da mi bekar evinde yasayip yaprak sarma seven biri? Buyursun gelsin... Gelmezse hatrim kalir.

Fotograf: fuck the luck by *sh4de-pl

Excccccellent

2011-04-30T08:25:00.000+03:00

Guitar Hero Öldü, Yaşasın Rocksmith!

2011-04-28T09:43:00.014+03:00

Activision firması Guitar Hero serisinin sona erdiğini açıkladı, Rock Band’in şirketi Harmonix ise küçülmeye gidiyor. Müzik oyunları sektörü geçen sene satışlarda %46’lık bir küçülme yaşadı. Türün listelerde en başarılı olan oyunlarının Just Dance ve Michael Jackson The Experince olmasının ardından kabak haklı bir şekilde gitar oyunlarının başına patladı. Şimdi ise ortaya çıkan boşluğu Fransız kökenli oyun firması Ubisoft Rocksmith ile kapatmak istiyor. Üstelik bunu yine gitara benzeyen plastik parçalar ile yapma niyetinde değil. Rocksmith gerçek gitarlar ile oynanacak.

Gitar oyunlarının sonunu getiren, gitar çalabilenlerin plastik bir edavat ile konsol başında tepinmek istememesi ve gitar çalamayanların ise bunun gitar çalmak anlamına gelmediğini anlamasıydı. Rocksmith aynı hataya düşmüyor. Oyunu evinizdeki gitarınızla veya oyunun yanında alabileceğiniz ünlü markalardan birisi tarafından üretilmiş basit bir gitarla oynayabileceksiniz. Bunu sağlayan ise oyunun yanında teslim alacağınız bir aracı kablo. Bu kablo sayesinde gerçekten notalara basacak ve hatta bilmiyorsanız, gitar çalmayı öğreneceksiniz. Zaten Ubisoft’un söylemlerindeki en güçlü ifadelerden birisi de bu. Uzun vadede oyuncuya gitar çalmayı adam akıllı öğrenmesini sağlayacak altyapıyo kazandırmak.

Çoğu oyunda şarkılar zorluk seviyelerine göre sıralanırken, Rocksmith ilerledikçe ne kadar gelişme kaydettiğiniz ile daha çok ilgileniyor. Diğer gitar oyunlarındaki gibi nota kaçırdığınızda veya araya nota soktuğunuzda müzik kesilmeyecek. Oyunun yapımcıları bu kararı, oyuncuların doğaçlama yapmasına izin vermek ve oyunu bir tecrübe olarak kabul etmelerini sağlamak için aldıklarını söylüyor. Şarkı boyunca performansınızın tümünü mercek altına alıyor ve teklediğiniz yerlerde tekrar yapmanızı istiyor, hatta size yardımcı olacak tutorial’lar sunuyor. Sorun yaşadığınız bu kısımlar üzerinde çalışmanız için müzik yavaşlatabilir ve bir süre için sadece parmak koordinasyonunuz üzerine bile çalışabilirsiniz. Yine oyun boyunca note-bending ve sliding gibi gitar tekniklerini kapmasnızı sağlayan kısa videolar ve mini oyunlar da karşınıza çıkacak. First person versiyonununda olacağı oyunda seyirciler iyi performanslarda tabiri caizse ‘koparken’, kötü performansları ıslıklayacak.

Oyunun fiyatının ise gerçek bir gitarla beraber alındığında 200 $’a satılması bekleniyor. Oyundaki şarkıların çoğu Nirvana, The Rolling Stones, David Bowie, The Black Keys, Interpol ve The Animals eserlerinden oluşacak. PS3 ve Xbox 360’da oynanabilecek oyunun çıkış tarihi Eylül ayı.

Prince daha önceleri gitar oyunları ile ilgili fikri sorulduğunda, çocukların bu oyunları oynamak yerine gerçek bir gitar çalmayı öğrenmeleri gerektiğini söylemişti. Projenin başındaki Paul Cross da bu noktadan yola çıktıklarını belirtiyor: “Diğer oyunlardaki gibi oyuncuların birkaç düğmeye basarak gitara benzeyen bir şeyle oynamasını istemedik. Gerçek bir şey yaşamalarını istedik.” Rock Band 3’ün getirdiği Pro Guitar özelliğinin bir sonraki ‘dev’ adımı gibi gözüken Rocksmith, oyunların hayatla etkileşimi konusunda ‘gerçek’ olanı yücelterek farklı bir adım atıyor olabilir ama bu tutumu ardından gelen oyunları da türü ne olursa olsun etkileyebilir. Sırada ne var dersiniz; gerçek silahlarla oynanan bir FPS mi?

Yasal Uyarı: Drink Responsibly

2011-04-26T02:56:00.006+03:00

Yeni moda olan polisiye diziler gibiyim. Marjinal esprilerle bezendim, sert mizacımla nam saldım, etrafımda gerzek taklidi yapanlarla sempati topladım.

Uzun lafın kısası;

''Too much of anything is bad, but too much of good whisky is barely enough''
- Mark Twain

Futbolcusun Dediler Kiz Vermediler #1

2011-04-16T11:30:00.006+03:00

Unlu bir futbolcu olmak istiyordum kucukken... Donemimin bir cok veledi gibi ben de bu hayalle kavruluyordum ama seneler sonra anlayacagim beyin kivrimlarimin bir cok kisiden farkli olmasi sebebiyle garip bir futbol anlayisim vardi, ki bu da futbolcu olamamama sebebiyet verdi.

Enistemin kardesi sehrimizin takiminda gayet etkin rolu olan bir sahisti. Bize oturmaya geldiklerinde (Ilahi Turkce, sen adami oldurursun...) 'Seni futbolcu yapalim yeaaa' diye her mevki sahibi insanin akrabalarini bir yerlere yerlestirme isteginden oturu ortaya fisek atinca hic kafamda yokken anlik bir hayal gucunun de etkisiyle kendimi bir Eric Cantona, bir Feyyaz Ucar gibi dik yakali formayla hayal etmistim. Simdi cocuk olsam Batuhan Karadeniz gibi gorurdum, Raul'un tasaklarini falan sikardim herhalde, her neyse...

Bir sure yazligimizin oldugu yerdeki mahalli takimla idmanlara ciktim. 'Sehirden gelen simarik pic kurusu' damgasini daha sahaya adim atar atmaz yedigim icin dogru durust pas bile alamamistim, nasil gosterecektim kendimi?

Kafami karistiran seyler yasamistim. O zamanlar Ajax, Barcelona, Milan ve turevleri dunya futbolunun amina koymaktaydilar, bizler de bunlari simdiden farkli olarak keyifle izleyebilmekteydik televizyondan. (Anasini sikeyim yayin ihalelerinin, endustriyel futbolun...)

Tabi bunlari gorurken kucucuk bir cocugun kafasinda canlananlarla sahaya adim attiginda gordukleri bambaska oluyor elbette. 'Asagi oyna lan! Kactim bosa, at asagi! Orospu cocugu atsana!' diye bagiranlar hala aklimda. Bir anlam veremedim. Kluivert dusundum, 'Sal asagi, sal! Orospu cocugu bostayim lan!' diye bagiran, olmadi, olamadi. Su asagi salmak ne demekti (bunu da yillar sonra idrak edebilecektim) anlamadan ben de bagirmaya basladim, 'Sal lan asagi! Bostayim lan ecdadini siktigim!'

Televizyonda gordugunden farkli olarak, 11 kisi ataga cikip (evet 'yeter la sikildim kaleden amuagoyyim!' diye inleyen kaleciler de buna dahil) 3 kisi defans yapilan bir sistemden soz ediyorum dostum! Kramponu olanin kral sayildigi, paslarin hep ona aktigi sistemden, saha disinde en kabadayi kimse onun saha icinde zilyon tane adam calimlama questinin oldugu bir dunyadan! Anlatabiliyor muyum? O adam o questi tamamlayamazsa aksama evde 'wipe yiyecekti' sanki amin oglu!

Boyle basladi futbol hayatim. Anlatilanlara gore kendi akranlarinin 'Futbol seytan isidir.' dedikleri donemlerde bile babamlarin ellerinden tutup mahalle takimi kurduran rahmetli dedemin benim de elimden tutup koy kulubune goturmesiyle.

3 ay surdu, yukarida anlattiklarimdan farkli gelisen hicbir sey olmadan. Yaz askiydi adeta. Dedemden farkli olarak, 'Ne kadar basarili olursan ol, once ders!' Dusturunu siar edinen babamin olaya mudahil olmasinin akabinde.

Aslinda akranim olan her gencin o donemlerde basindan gecmis olabileceklerden farkli seyler degildi yasadiklarim.

Mahallede oynanan tas ustu tas gibi futboldan farkli olarak futboldan ote olaya girisim yine mahalle arkadaslarimdan birinin Et-Balik kurumu kulubu catisi altinda amator futbola baslamasiyla oldu.

Sicakti, olesiye bir sicak o yaz. Herkes saga sola kacmis, biz ise babamin isleri dolayisiyla pek bir yere kipirdayamiyorduk. Bir de iste o amator futbol oynayan arkadasimin ailesi vardi koskoca cikmaz sokakta.

Babam istemedi kulube yazilip futbol oynamamami, 'ama istersen Emre'lerle gidersin idmanlarini izlersin. Canin sikilmaz hic degilse.' demisti. Boyun bukup kabul etmek zorunda kaldim. Iste o idmanlari izledigim donemde hep bir umut vardi icimde, 'Ulan 1-2 kisi idmana gelmese de adam eksiginden beni de alsa, gostersem kendimi, babama gidip deseler ki; sizin oglan yetenek siciyor beyefendi, istiyoruz biz onu...'

Oldu be, oyle bir gun oldu. Kalbim temizmis o zamanlar, 'Emre, arkadasin oynamak ister mi?' diye sordu adam. Gozumde bir Sir Alex Ferguson gibiydi zaten herif... Katiydi, kuralciydi, saha kenarinda hep sakiz cignerdi ve kendi zamaninin soluk sari camlari olan, yuvarlak cerceveli, tahta kemikli gozluklerinden takmaktaydi.

Girdim, forvete koydu. O zamanlar meshurdu Hakan Sukur... 'Ulan iste sans bu be...' diye dusunup ilk 2 dakika okuz gibi kosup sonrasinda sadece pozisyona gore kosmam, hatta cigerler gerekli seviyeye gelene kadar cogu zaman kaytarmam da bunun sonucuydu zaten. Sanarsin Manchester United altyapisinda idmana girmis de kendini gostermeye calisiyor ibnetor...

Dusundugum gibi gelismedi hicbir sey. Toplamda 20-25 civari gol atilan bir macta 3-4 tane gol atmak ve kendini gosterecek pek bir sey yapamamis olmanin CM'deki karsiligi olmaliydim. En fazla 7'yle oynamisimdir.

Yetenek sicamamistim, olmamisti. Terli terli soguk sulari icip, sahanin konumu dolayisiyla ciplak vucuda arkadan esen ruzgari da yedikten sonra sahanin yanindaki derenin kenarina mecburu inis yapmam ise bir yetenek gostergesi degildi. Yaprak seciminde bile basarisizdim ulan! Isirgani o zaman tanidim ben.

Futboldan farkli olmayacak ilk deneyimlerle basketbola girisime kadar olan surecteki spor hayatima hic de sik olmayan sekilde bir nokta koymustum. Nokta da denemez, sarmal bir seydi.

Inspirational Stuff #1: Yann Tiersen - Loin Des Villes

2011-04-16T11:02:00.000+03:00

Yedik Onu Biz!

2011-04-16T09:29:00.016+03:00

`Yani en azindan arkadaslar salatayi yediler, ben sandwich'i yedim... Hayvanlikta sinir tanimadigimi Ukrayna da biliyor artik. Bir sekilde kendimi tanittigim icin gururluyum. Fahri kultur elciligi unvani icin basvuru yapmayi dusunuyorum.

Urunumuz tamamen el yapimi olup, yoresel suslemeler ile (Amerika, Ukrayna ve Turkiye dolaylarindan...) de zenginlestirilmis ve ayri bir hava katilmis olarak sunumu yapilmistir.

Takriben 15 dk. gibi bir surecte mideye indirilmis, bu surecte tikanilan - caresiz kalinan anlar etkin ve nitelikli kriz yonetim merkezimiz sayesinde gazoz ile desteklenmis (ki bu mideye indirme surecinden sonraki mide baskisini da azaltma amacli gayet stratejik bir dusunceydi) ve rahat bir sindirim saglanmistir.`

Douglas McGiven

` Bu adamin basarisi da herkese tekrardan gosteriyor ki istendigi takdirde basaramamak diye bir sey soz konusu degil! Disarida 40-50 tl vereceginiz bir Sandwich'i evinizde gayet de ucuza mal edip (post-sandwich donemini saymazsak) sizler de keyifli dakikalar gecirebilirsiniz.`

New York Times

Reklamlardan sonra,

"Fan'i calismayan bilgisayarini 11 yerinden tokatlayan, yine calismayinca yere firlatan ve uzatilan mikrofonlara 'Eaaaahyeterbeaaaaaah' diye isyan eden adamin drami."

Daral Günlükleri #3: Kuruyla Islak Karisti, Ne Menem Bir Sey Oldu...

2011-04-11T16:43:00.010+03:00

Ruyalarim seninle doldu tasti, gozumu kapattigim anda yuzun geliyor karsima. Sonra gelisiyor olaylar... Ruyalarim arkadan cok guzel gozukuyorlar.

Gogusleri buyuk gosteren sutyenler cikti cikali sertligim bozuldu. 'Aniden oldu Rasim Bey diyicem, dimdik ayaktaydi birden oluverdi. Ancak iki günde kaldırıriz Rasim Bey. Daha ne diyim yaa!!?'

Dün gece hiç tanımadığım bir erkeğe sırf mala benziyor diye usulca sokulup Turkce küfürler yağdırdım Ukrayna'da... Kafam nasil dumanli...

Kur be masayı Madam Despina!

Hangi hayvan oglu hayvan bu, ciceklerle bezenmis yatagimdan kaldiran beni?
Yalvariyorum serefsiz olumlu, siktir git basimdan!
Sesin kara tahtalarda gezinen bir tirnak gibi ve gorunusun uzaktan Metin'e (Senturk) yakindan gotume (McGiven) benziyor olmali. Nefret ediyorum senden!

Bu sene de iyi kis yapti heeee...

Tune in, turn off, drop out, drop in, switch off, switch on and explode!

Bir sise Cabernet Sauvignon, gece, sessizlik, camda misafir serinlikler, sigara... Seni dusunmek istedim, Butun hazirligim bundan iste... Duy sesimi merlot üzümü!

Saka lan saka, kari isterem, kari isterem!

That rug really tied the room together dude.

Zaman matinesi! Pastalar, borekler, Kusum Aydin-Yilmaz Morgul ve Fatih Urek'in yeni stilleriyle bos gosterdikleri bir sey. Parayi kirarim, homuagoyarim!

Bir deniz kiyisinda oturup kisi, bir dagin zirvesinde ayakta yazi beklemek. Yol ustunde baharlar olsun hepimize.

Groovy baby. My powers would all be austin' you.

Su son gelismelerin isiginda, bir kac yillik birikimimi dokuyorum: Gercekler Hacidir! Yesili sev, OSYM'yi falan koru.

O bey, your master Luke... Gordun mu saygi durusuna gececek, elini opeceksin. Akilli ol lan!

"Batiyor ama acitmiyor senin sevdan" demisti ya Yasar insani... Cevabim var!

Sevmek, olgun bir kirpinin ustune ciplak gotle oturmakdir. Al iste, gotum kan revan icinde!

Danalar, inekler, tavuklar kesilmesin, kurban edilmesin diye anirip akabinde gozyaslarina bogulup sov yapmalarindan sonra sivrisinekten rahatsiz olan, orumcekten korkup onlari duvara yapistiran zihniyet, sozum sana; Sikimi Yeaaaaaaaah!

Meryam girli, toreyi biliyin... Kirli o!

'Iyi gunler hanimlar, beni yan masadan gonderdiler...' taktigi buralarda bile ise yariyormus. Gulduruyormus da lan...

Polisakkarit, disakkarit, glikoz abov!

Sol fa mi re do si si do re mi nik fa re kük re di roc co sif re di!

I'm fuckin' years old dude, Ok? I said fuckin' years old. Now, just leave me alone dude, leave fuckin' me alone. Alone fuckin' me dude!

Sozlerimin ucu acik
Accik da ucuk kacik
En sevdigim seydir cacik
Yo!
Rap'imi hissedebiliyor musun lo
Lanet olasıca beyaz kıçlı?
Ben hissedemiyorum da
Bir de sana sorayim dedim
Mamimi mamimi hamini humunu

Man thinks, god laughs...

Bugun, yagmurlu bir kadin sacidir corbanin icindeki.. Senin sacin degildi besbelli, zira corbadaki rofleli. Corbanı dokme kucuk kiz, birak uzulmeyi... Bir daha burada yemeyiz.

Mavi jojoba taneleri bana seni hatirlatiyor ex-askim!

Kendi bokundan tiksinen insanoglunun sabahlari ayna basinda saatlerini gecirebilmesine bir anlam vermek isterdim. Bir farkimiz yok lan!

My momma always said, "Life was like a box of chocolates. You never know what you're gonna get." ... wanna chocolate?

Bir daha ustunde gecelim, icinde bir milyon sterlin olan bond cantanizi kacirdik. Simdi beni iyi dinleyin ki her sey konustugumuz gibi olsun rica ediyorum Bay Matthew. Yorkshire'in dogusunda, nehrin hemen kenarindaki ambara kizi getireceksin. Polis yok, yoksa parayi harcanmis bilin. Bay Matthew? Bay Matthew? Bay Matthew kime diyorum ben allasen? Bay Matthew? Ya Steven dedim sana olmaz bu is diye ya!

John Lennon Turkiye'ye gelse konserine tabi ki giderim.

Kendimi kaybe diem!

Fütüristik Bir Adidas: Cravat Wedge

2011-04-11T16:22:00.004+03:00

Adidas'ın spor ayakkabı konseptinden sıyrıldığı ve lüks, teknoloji ile konfor gibi elementleri bir araya getirdiği modern markası Adidas SLVR, Jeremy Scott önderliğinde son ürünü Cravat Wedge'i tanıttı. Scott'ın Björk, Kanye West ve Kylie Minogue ile yaptığı çalışmalara benzer bir şekilde eşyanın doğasına yeni bir bakış açısı katma amacıyla yola çıkan modelde en çok hoşuma giden ince düşünülmüş deri ayrıntılar oldu. Yukarı ve aşağıya doğru katlanabilir olması ile rahatlık ve şıklığı çok ince bir şekilde bir araya getirmiş. Cravat Wedge, Adidas'ın kesinlikle yüksek moda standartlarında da söz sahibi olacağınıafsgsfsgsfsgag aaaaaaa dızzzt bızzzt!!!!!!!

Topuklar kötü abi!

(Şansal Sina Kulabaş'ın kadın ayakkabısı dünyası ile ilgili kapasitesinin sınırına gelmiş bulunmaktasınız!)

Nostalji

2011-04-11T16:08:00.004+03:00

Yanlis hatirlamiyorsam bu Blog'u dolledigimiz mac olan Arsenal-Manchester United macinin oldugu gundu. Sevgili dostum Genju da oradaydi. (umarim Bulgaristan'da bir yerden beni takip edip guluyorsundur lan Genju. Gul lan...) Tabi ki Arsenal'i oyup icine badem koymustuk, bu konuya deginmek istemiyorum.

Daral Günlükleri #2: Sictim, Deneme Oldu

2011-04-10T16:02:00.003+03:00

Yazin kisi, kisin yazi ozleyen; ilkbaharda cosup sonbaharda huzunlenen siradan bir insanim galiba. Bununla gurur duyuyor olmama ragmen ekstrem bir insan olsam kisin donan gotumu, yazin ise pisik olma ihtimaliyle beni surekli teyakkuz hallerine sevkeden gotumu kafama takmayacaktim muhtemelen.

Soyledigimiz sarki hep ayniydi seninle, ayni agacin altina uzanmis, ayni sarabi iciyor, ayni umutla gelecege bakip birbirimizi istiyorduk sonunda. Ama senin sesin cok kotuydu, baydi tabi bir yerden sonra. Bi' sus be kadin, sus!

Zuhal Olcay, Recep Ivedik'i olesiye sevdigini ve 2. filmin tum repliklerini de ezbere bildigini soyledigi gun gozumdeki o asil ve heybetli durusunu kesinlikle kaybetti. Yani ben izlerken altima sicsam, ben replikleri ezberlesem koymazdi da... Ask olsun sana Zuhal, ask olsun! Sirada ne var? Turkan Soray Mehmet Ali Erbil'in tum filmlerine ayilip bayildigini mi aciklayacak?

Buraya geldigim ilk gunlerde cok tutuktum. Nihayetinde derdini anlatacak kadar bile dil bilmiyorsun. Alfabeyi, 10'a kadar saymayi falan ogreniyorsun. Hal boyle olunca Disco ortamlarinda falan kendimi pek gosterme firsatim olmadi. Zaten dans mans bu tur zerzevatlari sevmedigimden apaci konumuna dusmemek icin hic atlamadim ortaliga.

Ne gundur ki ben bizim apacilerin papucunu dama atacak cevherlerin tas gibi hatunlari yalayip yuttuklarini gordum ve 100'e kadar sayabilmeye basladim, o gun koptu bende zincirler. Su an babam beni gorse gurur duyardi lan, layka ciiiisiieeeks layka cisiiiks upcs upcs.

Facebook'taki Ruslarin %90'i arkadas listelerinde Turk barindiriyor lan. Arkadaslarimi eklemiyorum amina koyayim sirf onlardan biri gozukmek istemedigim icin. Yani baska bir Turk bakip, 'Kesin guney sahillerinde tanisip hemen Facebook'tan eklemistir pezevenk' demesin diye. Cok korkuyorum oglum!

Hani feyzbuk uzerinde bir sey begendiginizde 'You and 3 others like this.' yazisi cikiyor ya, iste sirf bunun icin feyzbuk'u asla terketmeyecegim. Goynumun tellerine dokundu lan! 'Sen bir yana, digerleri bir yana canim abim! En kral sensin alemimde.' der gibi bana feyzbuk, sen-sak-rak ruyalarimda.

'Converse' giyip 'ayakkap'larinin 'tek'lerini birlestirerek fotograf cekildikten sonra 'feysbuka' yukleyip birbirlerini 'tag'leyenler photography.

Converse olayinin iyice bokunun ciktigi donemlerde bir arkadasimin cok guzel bir lafi vardi, saygiyla anmis olayim boylece onu da buradan, 'Converse cilginligina kapilan insanlar parti kurup secimlere girseler, iktidar olurlar.'

Oyle oyle...

Burada isler biraz farklidir saniyordum, yanilmisim. Daha Barcelona macinin biletleri satisa ciktigi anda cok buyuk oranda bilet tukendi. Karaborsa'da bilet fiyatlari 4-5 katina kadar cikti. 'Ispanya'da izlerim daha iyi amina koyayim!' diyen insanlar turetti, o derece. Mac gunu dibe vurur aslinda ama ne olur ne olmaz diyip de 3.5 saat suren yolu cekemem, bir de bunun donusu var.

En cok seni ozledim, seni dusunuyorum dusuncelerim hala daha degismese de sana dair, ama sana bunu itiraf etmek istemiyorum zira hem zamaninda bu konu hakkinda cok buyuk laf ettim, hem de tam evlenme arefesindeyken sen, islerin boka sarmasina luzum yok. Yine de su an yanimda olsan guzel olurdu, daha fazlasi degil.

Sisman degil, sisko diyelim. Girtlagini sikeyim, koca gotunu tokatlayayim, gobegini yakip sabun yapayim, kofte dudaklarinin aras... Neyse! Bu tarz seyler de diyelim. Lan oglum ben zaten sismana sisman diyen pek insan hatirlamiyorum etrafimda, genelde zaten az once ornegini verdigim sekilde hitap edilir bunlara, en kibar hali da zaten siskodur.

Annenin sana evlenmelik diye buldugu 'hayirli kismet' ile bir hafta takilip erotik tavsana bagladiktan sonra iliskiyi bitirmek nasil bir kafa olabilir cidden merak ediyorum.

Son donem genc yeteneklerinden Muge Boz'u begeniyorum, cidden begeniyorum hem de. Ya sen nesin oyle ya? Aferin sana Muge Boz. Murat Boz sen cikabilirsin, seni hic sevmiyor ve tisskiniyorum.

Genclere tavsiyelerim elbette var, her zaman olmustu, yasadigim sure icerisinde de hep olacak. 'Okuyun adam olun oglum... Salaklik yapmayin!' Saka lan saka! Gezin oglum, hayatin tadini cikarim. Am, got, meme, sik, biyik, six-pack, alkol, sigara, -lik gibi ornekler bir yana (onlari yine hobi olarak...) bambaska yerler gorun, kulturler taniyin. Harbi diyorum cok guzel bir sey.

Son istegim Ruslar'in sicak sulara inmesi, Turkler'in sicak Ruslar'a binmesi yonunde olacak. Ama gonlunuzu kaptirmayin. Gotunuzden kan alirlar kamiller sizi!

Duygu seline kapilip, etrafindakileri de kendisiyle surukleyen balcik tadinda erkeklerin o hezeyan aninda daha sonra pisman olacaklari sarkilar-siirler yazdiklarini bilirdim. Bazilari bu cesarete erisir de okur bile ama bazilari da piner kalir. Sen ne degisik hatunmussun arkadas? Zaten cat-pat Turkce biliyorsun, onunla da bok gibi sarki yapip gelip karsima okuyor ve yuzumun kipkirmizi kesilmesine neden oluyorsun! Guleyim mi aglayayim mi bilemedim, her panik yapan erkek gibi 'ocakta yemegim var' diyerek ortamdan uzaklastim.

Google'a Carliston Biber yazinca Justin Bieber'in fotografinin cikmasi, Facebook'ta Carliston Bieber diye bir account olmasi?

Naiiiyzzzzz...

Eyyorlamam buhadar...

Emma Stone

2011-04-10T14:53:00.003+03:00

'Tas diye tabir ettigimiz' ablalar kategorisine girmekle kalmayip soyadi olarak da kendine almis bir kisidir kendisi. Yih yih yih, ilahi ben ve su gazete manseti tadindaki espirilerim.

Favori muzik grubunun The Beatles olmasi,
Superbad'de inanilmaz sirin, yalanasi hatun kisi tadinda olmasi,
Bizi ona asik kilan seyler.

Oyle ki seks kasedi ciksa, izlemem.
Dugun kasedini yollarsa seve seve izlerim.
Zira eglenilecek kasetleri olan kadinlar var, evlenilecek kasetleri olan kadinlar var.

Soyle de bir sey var ki 'insaydirlarim' salik verdiler gece hayatina dikkat etmedigine dair...

Tuncay'i gece alemleri konusunda uyaran Sansal babacanliginda uyarmak istiyorum kendisini.
Ece Gurmeme'ye sefkat gosteren Hincan Kuluc kadar sefkat gostermek istiyorum. (bkz: jenna jameson - waking the dead)

Kendisinin bir Lindsay Lohan vakasi olmamasi dileklerimle de nohtayi goyuyom.

Yeaaaaaaaaaaaaaaaaah!

2011-04-07T08:53:00.000+03:00

Chelsea - Manchester United

2011-04-07T08:33:00.004+03:00

Dun isten erken ciktigim nadir gunlerden biriydi.

Zaten ligleri takip edemiyorum buradan, bir de Star'in Sampiyonlar Ligi yayin politikasindan oturu o keyiften de mahrum kaliyorduk ki bu hafta Chelsea - Manchester United macini gorunce isten erken cikmis olmamin keyfi ikiye katlandi.
Cips, bira falan aldim kendime marketten.
Moda girdim.
Sikecektik Chelski'yi, emindim.

Saat 21:40...

Cocuklar Duymasin'dan vazgecmek cok da zor olmadi.
Zira Behzat C.'nin tekrar bolumu ile birlikte mac baslayana kadar cerez olarak idarelik izlenen seylerdi.
21:42 - 21:43 sularinda Star'i actim. Genis acidan stadi gosteriyordu, takimlar sahaya cikmisti bile...
Santra'ya zoom yaptilar,
'Ve baslama vuru...'

*Pof!*

Bir mac da boyle gecti iste... Sikeyim uydu politikanizi.

Yorumsuz

2011-04-07T08:31:00.000+03:00

Novi Sad, Özgürlük Köprüsü & Divac

2011-04-05T15:45:00.018+03:00

"Novi Sad’da sabaha karşı bir gece kulübü, yolculuğa Ankara’dan beraber başladığım arkadaşlarım ziyadesiyle içtiği için, biraz da onlara göz kulak olmak amacıyla nispeten daha ayık durumdayım. Organizasyon kartımı sarhoş bir Hırvat’a kaptırmadan önce ayakta durmakta zorlanan biri kartın üzerindeki Türkiye bayrağını görüp, nereden olduğumu soruyor. Ankara’dan geldiğimi söylüyorum, kartın üzerindeki yazıyı da işaret ederek. “Üniversitenin nerede olduğunu değil, asıl olarak nereden olduğunu söyle bana.” diyor. Kendisinin bu şaşırtan ilgisini, onun kafasının fazla güzel olmasına mı yormalıyım yoksa bir Türk’ün orada ne aradığını anlamaya çalışmasına mı ama Konya cevabını vermemle şaşkınlığım başka bir boyuta ulaşıyor. Ağzından hiç düşünmeden çıkan “Kızılyıldız, sizin kıçınızı tekmelemişti.” cümlesi eminim ki bu ülkedeki basketbol bilgisi en üst seviyedeki pek çok kişiye bile pek bir şey ifade etmiyordur. Benim basketbolla olan ilişkimde de önemli bir yeri olan, artık mazide kalmış olan Kombassan Konyaspor 98’de Koraç’ta çeyrek finalde Kızılyıldız’a elenmişti. Grupta liderliği averajla kaybettiği ve deplasmanda mağlup ettiği Verona finalde Kızılyıldız’ı finalde geçip kupayı kaldırmıştı. Benim yarama tuz basan adamın, bunu sarhoşken hatırlayabilmesinden daha inanılmaz olan muhakkak ki bunu bilmesi, hatta öyle bir durumdayken hatırlayabilecek kadar kaç sene öncesine dair belki de çok önemli olmayan bir detayı hatırlayabilmesiydi."

Yukarıda geçen hikaye her ne kadar inanması oldukça zor da olsa benim için çok özel bir deneyim olan Sırbistan yolculuğumun en renkli anıydı belki de. Beş yıl önce sırf yakın bir arkadaşımın ailesinin Karadağ göçmeni olduğu için gidiyor olduğu ve bana “sen de gelsene” demesi üzerine ani bir şekilde, düşünülmeden alınmış bir kararın hayatımdaki pek çok özel anıya sahip olan bir seyahati beraberinde getireceğini düşünmemiştim. Daha önce etraftan oralara giden bile yokken, pek çok seçeneğin arasından niye bunu seçtiğimi bilmeden, kafamda pek çok soru işareti ile gittiğim Sırbistan’dan, oralara gitmeme vesile olan ESTIEM adlı organizasyona katılmamda belki de en büyük pay sahibi olan kişinin vaktinde söylediğinde çok da inanmadığım ama gerçekliğine sonra şahit olduğum “Şu anda Avrupa’nın 25 ülkesinin 66 kentinde kapısını çaldığımda, bana bir kahve ikram edecek dostlarım var.” sözü öğrendiğim pek çok şeyin yanında bana kalan en önemli miras o günlerden.

İlk başta katılacağımız aktivite dolayısıyla Novi Sad’a geçtiğimizde bize karşı nasıl davranacağından biraz kuşkulu olduğumuz ama bizi sıcak bir şekilde karşılarken biraz heyecanlı biraz da endişeli bir yerel toplulukla karşılaştık. Aslında heyecan ve endişenin bir arada olması onların durumunu düşününce gayet anlaşılabilirdi. Önceki yıl organizasyonun genel kurulunda şok edici bir şekilde üyelik talepleri reddedilmişti. Lyon’daki o genel kurulda onların talebinin reddedildiğinin açıklandığı anda oluşan şok sessizliğini izleyince insanların böylesine bir şok tepkisi verdiğine pek az şahit olduğum geliyor hala aklıma. Üyelerin üçte ikisinden negatif oy almak organizasyonun şartları dahilinde rastlanması kolay bir şey değildi. Novi Sadlıların kendi hataları da vardı belki süreçte ama baskın güce sahip Alman üyelerden birine karşı böyle bir durum eminim ki asla gerçekleşmezdi. Daha sonra bunun önemli ölçüde, diğer öğrenci gruplarının Sırbistan’dan gelmesinden kaynaklandığını öğrendim. Belki diğer ambargolar kalkalı çok olmuştu ama sosyal ambargo devam ediyor gibiydi. Haliyle böyle bir sonuç sonrası tekrar girdikleri deneme süresinde kendilerini olabildiğince iyi göstermeye çalışmanın heyecanının yanında baskının yarattığı bir endişe de hakimdi.

Bu kısmen dışlanmışlık durumu, şehirdeki puslu havayla birleşince eksiksiz bir resmi andıran insanlardaki umutsuzluk duygusunun yanında çok da bahsetmeye değer bir şey değil belki de. Bizdeki üniversiteli gençler onların yanında adeta Polyanna kalır. Ülkenin en önemli okullarının en değerli bölümlerinden birinde olmalarına rağmen, Sırbistan sınırları içerisinde iyi bir gelecek beklentisi oldukça az. Konuştuğum pek çok kişinin aklında kapağı bir şekilde Atlantik’in karşı tarafına atmak vardı ki birkaç tanesi de bu emeline ulaştı. Onların bile bu kadar umutsuz olmalarını o coğrafyanın son yirmi yılda uluslar arası alanda neyle gündeme geldiklerini düşününce anlamak mümkün.

Novi Sad, 300 bin civarındaki nüfusuyla ülkenin Belgrad’tan sonraki en büyük şehri olmasının ötesinde ülkenin en gelişmiş bölgesi olan Vojvodina’nın da yönetim merkezi. Gerçekten de anlatıldığı gibi insanları daha hoşgörülü, daha sakin. Mesela Belgrad’ta tanıştığımız, Türk olduğumuzu öğrenen pek çok kişi gibi ilk cümlesi “You ruled us for 500 years.” değil. Buna karşın Belgrad küçük bir İstanbul prototipi gibi, küçük ölçekli bir boğaz olarak harika görüntüsü ile Tuna nehri bile mevcut. Novi Sad’ta çok fazla olmasa da Belgrad’ta caddeler ünlü markaların mağazalarıyla, restoranlarıyla dolu. “mavi” en çok el yakanlardan hatta. Sosyalist rejim sonrası savaş etkilerine rağmen değişimin çok hızlı olduğundan bahsediyor insanlar. Domuz eti yemek istemediğimiz için kısmen güvenebildiğimiz McDonalds’ı ziyaret etmişliğimiz olsa da bundan çok da hoşnut kaldığımı iddia edemem. Mesela, bu etkinin görece çok daha az bulaştığını duyduğum, okuduğum Saraybosna pek çok sebep haricinde sırf bunun için bile gidilecek yerler listemde ilk sıralarda. Tanjevic’in de dediği gibi kendini önce Yugoslav hisseden herkesin belki de öncelikli memleketi olarak görmesi gerektiği yer olarak betimlediği o yer benim için artık çok daha değerli gördüklerimden sonra. Şu anda savaş etkileri de ön planda olsa da, zamanında çok daha geniş bir kitlenin iyi kötü evine ekmek götürebildiği günlere duyduğu özlemi düşününce duruma insanın canı sıkılmıyor değil. Kötü kardeş olarak ün salmalarına karşın Sırplar’ın çok ciddi bir kısmı eski Yugoslavya çatısı altında olmayı tercih eder durumda.

Aşırı milliyetçileri bir yana bırakınca Yugoslavya’nın dağılma sürecinde yaşananlardan ve sonrasındaki sonuçlardan hala büyük üzüntü duyuyor insanlar ki çoğunlukla konuştuğum kitlenin yirmilerinde olup, o dönemlere dair çok da bir şey hatırlamadığını da belirteyim. Kendilerini Sırp’tan çok daha fazla Yugoslav olarak tanımlayan bu insanlar, pek çok akraba ve arkadaşlarıyla ayrı kalmış ailelerin bireyleri artık. Once Brothers’taki gibi binlerce hikaye var oralarda. Güçlü ve bir arada bir ülke oldukları günleri, büyüklerinden dinledikleri Tito dönemini özlüyorlar. Üzüntü ne kadar 90’ların başında yaşananlar ve sonrasındaki sonuçları hakkındaki hislerini yansıtmak için belki de en uygun kelimeyse, kızgınlık da 99’daki NATO operasyonunu onların hislerine dair belki de en iyi tanımlayan kelime. Novi Sad, Belgrad’tan sonra en çok hasar gören yerlerden biriydi. Şehrin iki yakasını birbirine bağlayan Tuna üzerindeki üç köprünün tamamı ve petrol rafinerisi başta pek çok kilit önem taşıyan yer bombalanmıştı. Etrafta hala savaşın izleri hemen her yerde görünmekte, o dönem yaşadıkları sıkıntıları aktarmak adına sadece arkadaşım Sloboda’nın söyledikleri bile yeter gibi aslında: “Etraftaki binalar bombalanıyordu ve ben ders çalışmaya çalışıyordum, bu neredeyse bir ay boyunca rutin bir olaydı, hemen yanımızdaki bina bombalandığında anormal bir durum gibi gelmemişti ve fazla tepki vermemiştim hatta.”

Ülke özellikle de ekonomik olarak toparlanma sürecine devam ederken, halkın da morali açısından bazı sosyal olaylarla onlara umut aşılanmaya çalışıyor. Novi Sad’ın sembollerinden biri olan ve bombalanan köprülerin en büyüğü Özgürlük Köprüsü (Liberty Bridge) ateşkesten sonra eskisinden daha da görkemli bir şekilde inşa edilmiş ve tüm Novi Sadlılar için özel bir anlam taşıyor. Avrupa’nın en büyük kalelerinden Petrovaradin’de her yaz büyük bir müzik festivali düzenleniyor ve adı “EXIT”, her türlü olumsuz kavramdan kaçışı simgelemesi için verilmiş bu ad. İnsanların hayatında çok önemli bir yer tutan ve benim de ilgimi özellikle çeken bir başka kavram olması nedeniyle spor, özellikle basketbol pek çok sohbetin konusuydu. Şu sıralar Partizan taraftarı ile daha çok biliniyor olsalar da herkesin ilgisini gördükten sonra en başta anlattığım anı kısmen normalleşiyor. Elime aldığım her iki spor gazetesinde de 2-3 sayfa sadece Adriyatik Ligi’ndeki bütün maçların istatistik tablosunun olduğu bir ülkede doğal olarak Dejan Tomasevic’in serbest atış yüzdesinin nasıl düzeleceği gibi konular hakkında herkesin bir fikri var neredeyse. En temel konu ise tabi ki milli takım. Son iki yıldır işler düzelmiş olsa da o aralar hiç alışık olmadıkları bir durumdaydılar. Artık kimsenin milli takım için oynamak istememesinden dert yanıyorlardı.

Belgrad’a geçtiğimizde şanslıydım ki basketbol federasyonunu da görme şansına sahip oldum. Yolculuğa en başından başlamama sebebi olan arkadaşım, birkaç ay önce Türkiye’deki Kadınlar Avrupa Şampiyonası’nda Sırbistan&Karadağ’ın mihmandarlığını yapmıştı. Kafile sorumlusu federasyon asbaşkanı da ona gelirse mutlaka uğramasını tembihlemişti. Adam bizleri çok sıcak karşıladı ve güzel olduğunu sandığım bir muhabbet başladı. Sanıyordum zira adam İngilizce bilmediği için Sırpça devam eden muhabbete biraz Fransız kaldım, sormak istediğim hiçbir şeyi de soramadım haliyle. Gerçi o anda iki üç katlı, görece ufak, gayet mütevazı federasyon binasına girdiğimden beri ülke basketbolunun tarihinden karelerle dolu duvarlardan kendimi alamamıştı. Sonradan öğrendiğim ve havadan sudan kısmının dışında kalan tek şey, asbaşkanın yazın Japonya’da kimlerin oynayıp oynamayacağını teker teker söylediğiydi. O aralar çıkan haberlerde durumu belirsiz olarak görünen oyuncuların durumunu birkaç ay önce öğrenmiş olduk, adam durum bayağı kötü dediğinde ben çok da inanmamıştım ama dediği çıktı daha sonra. Bense hala duvarlarda gördüklerimle hatırlıyorum bu ziyareti.

O gezi sayesinde kazandığım belki de en değerli dostum olan Mladen’le sohbetlerimiz sonrasında sporun ülkedeki konumunu daha iyi anlama şansı buldum. Ortalama bir sporsever Sırp gibi pek çok spora ilgi duyan biri Mladen, hatta dünya tatlısı kız arkadaşı Maja da onun gibi, açıkçası kıskanılmayacak gibi değil. Partizan-Kızılyıldız olayına hiç bulaşmamış, Novi Sad’ın takımlarını destekleyen, bunun yanında Ermal Kuqo’da da gördüğümüz gibi Balkanlarda oldukça popüler bir takım olan AC Milan’ın sıkı bir destekçisi ama hepsinden de öte milli takımların pek çok daldaki iddiası onu tatmin etmeye yetiyor. Tanışmamızdan bir yıl sonra Novi Sad’a tekrar gittiğimde bütün bir haftayı toplantılarla geçirdiğimizde fırsat bulamadığım soruları birkaç ay sonra bizim yaptığımız bir organizasyon için Ankara’ya geldiğinde sorabildim ancak. Aslında o gelmeden iki gün önce olan Beşiktaş-Porto maçına da gitme planımız vardı ama Q7’yi daha sonra tekrar Dolmabahçe’ye getiren o gün statta olamadığımız için sınav takvimime de hala öfkeliyim. Zira Westfalen’e ayak bastığı gün Borussia Dortmund’a 90+’da galibiyet getirmiş o ayaklar, benzerini bizim için de yapabilirdi belki. Gerçi kendisini Beşiktaş taraftarı yapmakla iyi mi yaptım kötü mü ben de bilmiyorum, ne gerek vardı onun da canını sıkmaya. Son şampiyonluğu Maja ile o Vojvodina’da rahatça kutlarken, Ankara’da gittiğimiz her yerden bizi uzaklaştıran polisler sayesinde Mladen’i kıskanmak için bir nedene de sahip olduğumuz gece dışında ona da pek faydamız olmadı zira. Sohbetimize nasıl girmiştik hatırlamıyorum ama konu hemen Novak Djokovic’e geldi. O zamanlar ATP sıralamasında üçüncü sıraya çıkan Nole’nin çıkışını anlatırken, ülkedeki bütün gazetelerin, televizyonların, dergilerin odağının bir anda odağı haline geldiğinden bahsetti. Tenis yakın bir tarihe kadar Dünya’nın en iyileri arasında oldukları pek çok alandan biri değilken ve en iyi oldukları alanlarda işler eskisi gibi değilken, Djoker’in bu kadar popüler olmasına şaşmamalı aslında. O aralar çok yakın bir tarihte hem Federer’i hem de Nadal’ı mağlup ederek Montreal’de şampiyon olmuştu, o zaman durumun ne olduğunu sorduğumda ise elini kaldırabileceği en yüksek noktaya kaldırarak “God!” dedi. Üç ay sonra Djokovic Avustralya’da ilk Grand Slam’ini kazandıktan sonra neler olduğunu düşünemiyorum bile. Şu aralar 1 numara olma yolunda ilerliyorken herhalde parti kurup, Belgrad 1.Bölge’den de aday olsa başbakanlığı alır gibi geliyor. Bunun dışında, spor kültürü bize göre pek çok açıdan gelişmiş bir yer olsa da yerel kahramanlar onlar için de çok önemli, birkaç yıldır Nemanja Vidic etkisiyle herkes Manchester United’lı olmuş mesela bir dönem herkesin Sacramento Kings’li olduğu gibi.

Basketbol milli takımlarının o günkü durumuna gelince konu, ister istemez eski kadrolarını saymaya başlıyor. Eskiden ne kadar üstün olduklarını ne kadar üst seviyede oyuncuya sahip olduklarından bahsediyor. Pek çok Sırp gibi onun da aklından acaba Yugoslavya dağılmamış olsaydı, Barcelona’da Dream Team’e karşı koyabilirler miydi sorusu zaman zaman geçiyor. O dönemki durumda özellikle olgunlaşmadan NBA’e giden pek çok oyuncunun milli takıma karşı kayıtsız kalmasına karşı tepkiliydi ama önceki Avrupa Şampiyonası’nda şampiyonluk bekledikleri takımın Novi Sad’tan Belgrad’a geçemeyişi sonrasındaki tepkinin yanında bunun da çok anlamı yok. Zeljko Obradovic, oyuncuları için birbirlerinden nefret ediyorlar, her gece dışarıdalar demişti. Bir gece gittiğimiz mekanda önceki yıl organizasyonda gönüllü olarak çalışan arkadaşlar, özellikle Vladimir Radmanovic ve Marko Jaric’in her gece orada olduğunu söylemişlerdi. Radmanovic’in kısa bir süre sonra Lakers’a gelişini öğrendiğim an aklıma ilk bu geldi ve ellerim yüzümdeydi. Gerçi, özellikle oraya gelen hanımlara verdiğimiz notlar ortalamada dokuzun bile bayağı üzerinde olduğu için onları suçlamak da zor geliyor bana. Marko Jaric’in Adriana Lima öncesi özellikle İtalya günlerinde yaptığı CV’sinin şu anki eşinden geri kalmayacak isimlerle dolu olduğunu düşününce ona hak versem de Radmanovic hıyarı sırf yancı olarak ne çıkarsam kar mantığı gütmüş gibi geliyor bana. Geyiği bir tarafa bırakırsak asıl sorun eskisi gibi oyuncu yetiştirme kaynaklarının bulunmayışı. Hala belki de Avrupa’daki bir numaralı üretim yeri olsa da Sırbistan’da değişen rejim sonrası altyapılar, eskisi gibi bir devlet desteği olmayınca büyük zarar görmüş. Tanjevic’in Avrupa’nın en elit koçlarından biri olduğu dönemde ailesini geçindirecek bir iş bulamaması nedeniyle İtalya macerasının başlaması ve geçenlerde Nikola Vujcic’in bir röportajında bahsettiği gibi antrenörlerin başka işlerde çalışmaları şu an o coğrafyadaki durumun bir nevi en dramatik örnekleri. Mladen’e hala Hırvatistan’ı basketbolda yenmek mi en büyük zevk diye sorduğumda ise, artık Fransa’yı voleybolda yenmenin daha ilgi çekici olduğunu Hırvatları zaten her zaman yendiklerini söylüyor. Sinan Erdem’deki son kapışmalarında bile turnuvadaki en iyi oyunlarını oynayan Hırvatistan’ın en kötü basketbolunu oynayan Sırbistan’ı geçememesi rekabet kavramının ne durumda olduğunu gösteriyor. Tartışmalı kazandıkları kupaları sorduğumda ise bir yanda gülerken kıvırmayı da ihmal etmiyor. Belki ortadaki birkaç pozisyonda bizim lehimize çıkmış olabilir bazı düdükler ama biz hep çok iyi bir takımdık diyor. 11 Eylül gecesi Mladen’e sataşmak içimden geçmedi değil ama duruma en makul yaklaşacak adamlardan biri bile bunu diyorsa, Kerem Tunçeri’nin ayağı ya da Ömer Aşık’a yapılan faul gibi durumlara aşırı takmalarını anlamak mümkün. Dinime küfreden Müslüman olsa lafının Sırpçasını Belgrad’a göndersek, hala Ömer Aşık, hala Kerem Tunçeri diyecekler yıllar sonra bile ama Ivkovic’i maçtan sonra ağlayan demeçler verirken izlemenin keyfini de ben yıllar sonra bile yaşayacağım.

Yerel kahraman konusunda ise bu kadar çok olası isme rağmen, bir kişi herkesten ayrılıyor: Vlade Divac. Ben ünlü Lakers-Kings serisinde bile karşı tarafta yer almama rağmen kızmaktan çok hayran kalmışımdır kendisine. O yaşta bir oyuncunun Shaq’in en iyi dönemlerinde başa çıkabilmek için etik dışı şeyler bolca olsa da kendini bu kadar iyi hazırlayıp, bu kadar akıllı oynamasından müthiş etkilenmiştim. Aynı adam Atlanta 96’da Dream Team 3’e karşı beş faulle oyun dışında kalana kadar karşı koyup, takımını oyunun içinde tutacak kadar vazgeçmeyen, daha sonra da farklı örneklerini pek çok kez gösterdiği gibi kazanmak için her şeyi yapan çok özel bir adam. 11 Eylül gecesi onun maç sonunda etrafa boş gözlerle bakarkenki fotoğrafı benim de içimi acıtmıştır biraz. Ülkesine olan bağlılığı onu insanların gözünde bu kadar özel yaparken, Hırvatlarca pek sevilmeyen bir figür olması da onun istemediği bir şekilde belki de her kesim için ortak bir değer haline getirmiş. Özellikle ABD’de de tanınan biri olarak sürekli ülkesini tanıtmaya çalışması, yeri geldiğinde NATO operasyonu gibi konularda vatandaşlarının durumunu dile getirip, onların sesini duyurmak için çaba gösteren, milli takım, Partizan ne zaman ihtiyaç duysa yardıma koşan ve sürekli hayır işlerinde aktif görev alan mütevazı bir adam olarak onun bu statüsüne şaşmamalı. Bodiroga’dan sonra da tekrar Divac gibi birinin gelip milli takımı ateşlemesini bekliyorlar. Zeljko Obradovic gibi pek çok önemli basketbol insanın yetiştiği Cacak doğumlu bir akrabasından bahsediyordu bir arkadaşım, belki o bizi kurtarır diyordu biraz da esprili bir şekilde. (Bu arada bahsettiği kişi birkaç ay sonra İzmir’de başımıza iş açan Tadija Dragicevic’ten başkası değildi.) Özellikle Brkic cinayeti sonrası, basketbolu tekrar eski günlerine döndürmek için 2001 ve 2002’deki turnuvalara çok önem vermişlerdi, istediklerini klasik(!) yoldan da olsa almayı başarmışlardı, 2005’e de ev sahibi olurken akıllarında bu vardı ama sonuç çok büyük hayal kırıklığı oldu bu sefer.

Basketbol milli takımları bu insanların en büyük gurur kaynağı belki de. O takımın başarısı ve oyuncuların uluslar arası alanda daha fazla tanınması haklarındaki pek çok önyargıyı yıkmak için bir araç onların gözünde ayrıca. Bu kadar önyargı da siyasilerin mahvettiği şeylerin acısını çeken pek çok masum insanın yazının başında anlattığım gibi dışlanmalara götürecek sonuçlar çıkarabiliyor ortaya. Haklarındaki önyargıları da kanıksamışlar bir yandan da. Hatta artık iyi bir arkadaşım olan o dönem yerel grubun da başkanı olan Sasha, buraya özel bir önyargım olmadığını söyleyince çok şaşırmıştı. Neredeyse Türkiye kadar dışarıdan bilinmeyen bir yer ve kötü imaj konusunda da ondan geri kalmıyor Sırbistan. Bana en başta pek inanmasa da hakkında tonla önyargı bulunan bir ülkenin tonla önyargı bulunan bir şehrinde büyüdüğümü belirtmem onu ikna etmeme yetti. Ya da her yemeğin içinde domuz eti var mı diye sorduğumuz için bizden bıkıp konuyu kısa kesmiş de olabilir.

2009’da Slovenlerin topluca “Allahım Neydi Günahım” kasedini (tabi ki Tatlıses olanı) tekrar tozlu raflardan çıkarmasını sağlayan, Teodosic’in insanlık dışı oynadığı yarı final maçının ardından Mladen’le konuştuğumda onun mutluluğunu görüp sevinmemek benim için mümkün değildi. Kaybettikleri o çok önemli şeye tekrar kavuştuklarını hissediyordu, oradaki güzel insanlar için belki de en büyük mutluluk kaynağını. O insanları tanıdığımdan beri benim de kalbimin bir parçası hep onlarla artık.

Life in Mono

2011-04-01T17:04:00.000+03:00

Ebeveyn

2011-04-01T16:53:00.005+03:00

- Selam oglum, naber?

+ Iyiyim babacim, siz nasilsiniz?

...
...
...

+ Baba?

...
...
...

+ Baba?

...
...
...

+ Orda misin? Baglanti mi gitti yine?

...
...
...

- Iyiyiz.

...
...
...

- Neredesin?

...
...
...

+ Bekleyin de Skype'ye gireyim ben.

Aciklayici Mesaj: Uc noktalar karsidaki kisinin o an ileti yaziyor oldugunu belirtmekte.

American Gods Beyazperdede

2011-03-31T14:03:00.004+03:00

Kişisel olarak en sevdiğim kitap olan, aynı zamanda genel geçer edebiyat çevrelerinde de Hugo, Nebula, Lucas ve Bram Stocker gibi ayrıcalıklı ödülleri kazanarak rüştünü ispatlayan Neil Gaiman şaheseri American Gods, yazarın yaptığı son açıklamaya göre sinemaya uyarlanmak için hazır ve nazır. Bu son noktaya gelinmesi öncesinde yıllar süren bir pazarlık sürecinde uyarlama haklarının satılması ve yönetmen gibi esas konular masaya yatırılmıştı. Gaiman yaptığı açıklamada filmi yönetecek ismin birkaç Oscar'ı olduğunu ve 6-7 yıldır American Gods'ı çevirmek için beklediğini belirtti.

Gaiman'ın yönetmen için bundan daha fazla ipucu vermemesi sonrası Empire dergisi olası adayları masaya yatırdı. Neil Jordan en uygun isim gibi gözükse de kendisi şu anda yine bir Gaiman eseri olan Graveyard Book'u çevirmekle meşgul. Zaten kendisinin sadece 1 Oscar'ı var. Proje ortaya çıktığında hayranların favori ismi olan Ridley Scott ise Oscar'ı olmadığı için tahminlerin dışında kalıyor. James Cameron ve Steven Speilberg sadece bir film için pazarlık masasında 7 yıl beklemeyecektir. Steven Soderberg yönetmenliği bırakmak üzere. Ron Howard Kara Kule, Peter Jackson ise Hobbit ile haşır neşir. Clint Eastwood olacağını düşünen kimse olduğunu sanmıyorum. Danny Boyle ise sadece masa üstünde ilginç bir fikir olabilir. Empire'ın dediği gibi olası isimler fazla olmasa da birini favori göstermek çok zor.

Gaiman büyük ihtimalle senaryo yazım sürecinde de yer alacaktır. Kişisel korkum ise bu işi bizzat kendisinin üstlenmesi. Kendisi daha önce Stardust'ın ve Beowulf'un senaryosunu yazmıştı ve ikisi de vasatı yer yer aşabilen durumdaydı. Neverwhere dizisinin senaryosu ise repliklere kadar neredeyse kitabın bire bir aynısıydı ve iyi bir dizi olmasına rağmen fazla ağdalı bir dili vardı. American Gods'ta senaryo işinin nasıl kotarılacağı henüz belli değil ama filmin selameti açısından Neil Gaiman'ın bu sefer yazım sürecini işin ehli birisine bırakmasını umuyorum.

Filmin selameti demişken de dürüst olmak gerekirse ortaya iyi bir film çıkacağına dair ümidim çok az. Birkaç istisna dışında kitabın hakkını verebilen film uyarlamalarına bile rastlamak çok zorken American Gods gibi olay örgüsünün çok dinamik ve zengin olduğu bir kitabın birkaç saate sığdırılabileceğini hiç zannetmiyorum. Umarım en azından uyarlama olarak olmasa da film olarak ortaya iyi bir eser çıkar.

American Gods'ın konusunun üzerinden üstün körü geçmek gerekirse; göçmen kültürü üzerine kurulu olan Amerika'da zamanla insanlar bu topraklara gelirken yanlarında getirdikleri tanrıları unuturlar ve yeni zamanın inançlarına kapılırlar. Eski tanrılar ölmeye yüz tutarken, teknoloji, uyuşturucu, seks gibi yeni tanrılar hükümranlıklarını Amerika üzerinde kurmak zorundadır. Hapishaneden yeni çıkmış olan Shadow, bu iki grup kızılderili topraklarında son defa kozlarını paylaşmak üzere hazırlanırken, Mr. Wednesday vasıtasıyla kendini yaşanan kaosun içinde bulur.

American Gods'ı yaklaşık 4 sene önce okumuştum ve henüz kitabın yarısındayken, okuduğum en iyi kitap olduğunun farkına varmıştım. Bugüne kadar da bu fikrimi değişmedi. Özellikle Sandman'dan Gaiman'a aşina olanlar yazarın hiçbir ipucu vermeden rahatlıkla çok ince referanslar verebildiğini ve anlamlara 180 derece takla attırabildiğini bilirler. American Gods da buna bir istisna değil. Ben kitabı internetten bulduğum külliyatlı bir rehber niteliğinde dosya ile okumuştum. Bundan sonra okuyacak olanlara da aynısını tavsiye ederim.

Ukrayna'da Bahar

2011-03-29T16:35:00.004+03:00

I Said What! What! In da Butt!

2011-03-27T09:44:00.000+02:00

Bu Gozler Bunu da Gordu

2011-03-24T16:07:00.002+02:00

Bizim Koyun Imami Alttan Verir Ayari

2011-03-24T15:35:00.004+02:00

E.R.G.E.N.E.K.O.N.
0 7 0 8 25 20 49 52 - Kesin Tutar - Manchester Handikapli 2

Su Ergenekon dizisini 2. sezon sonunda biraktim takip etmeyi hocu. Zaten bu kara duman midir nedir onun da ne bok oldugu belli degil, olacagi da yok gibi. Oyle takiliyor ortada, cani sikildikca da birilerini icine cekiyor. Sikti yani, hep ayni hikaye...

Zdravstvuite Moi Druz'ya!

2011-03-18T13:30:00.006+02:00

Shakhtar Donetsk - Roma maçında Donbass Arena'da bulunmanın keyfini yaşadım. Maçın üstünden uzun süre geçti bu sebepten artık ne yazsam boş gelecek, biliyorum, bu yüzden maçla alakalı bir şey yazmak yerine fotoğrafları ve videoları paylaşmak daha iyi olacak sanırım.

Yerimizi kale arkasında aldık.

Stadın içi... Çay-kahve-bira-hot dog ne ararsan var. Bardakta sıcak çorba falan da var ki gerektiğini kesinlikle söylemeliyim zira insanın boku donuyor. Bunun yanı sıra acayip kaliteli bir mekan.

Türk'üz, hemen araya kaynadık. Biz de açtık bayrağı fotoğraf çektirdik...

Bu abi aslen Zenit taraftarı ve St. Petersburgh'da ikamet ediyor anlattığına göre ama bütün kale arkası herifi tanıyor. Artık amigo lideri midir nedir bilemiyorum, aralarında nasıl bir bağ varsa...

Zavallı Doni... Kale arkasından yediği ve muhtemelen de anlayamadığı küfürlere mi yansın, maç orta sahada/Shakthar kalesinde geçerken bokunun donmaması için sürekli hareket etmek zorunda olmasına mı yansın... Hezimete uğramış olmaları da cabası...

Bu videoda sevgiyi anlattım. Açılış seramonisi bir yana, karşı tribünde "kupaya giden yol" babında açılan kartonlar görülmeye değer. Şayet yakalayabilseydim dakika 80'de o yolu Roma taraftarlarının görebileceği şekilde çıkışa yönlendirip tribünden çıkışa doğru koşmaya başladılar. Komikti ama şimdi ben anlatınca olmadı tabi... Aslında bir arkadaş var bizim o anlatınca...

Bu da bizim bulunduğumuz bölgenin sağ tarafındaki, bizim eskilerin tabiriyle 'maraton', kısmın yer yer içine sıçtığı bir Meksika Dalgası denemesi. Farketmeden uzunca çekmişim, bir yerden sonra kapatabilirsiniz zira bir değişiklik olmuyor videoda.

Ben de Efkarlanıyorum..

2011-03-15T23:05:00.003+02:00

Blogun bu bohem havasına katkımız olsun diye iki acı Coldplay şarkısı da benden olsun..

1) Bu hazırlamış

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

2) Bu da yemiş

Oh what good is it to live
With nothing left to give
Forget but not forgive
Not loving all you see

All the streets you're walking on
A thousand houses long
Well that's where I belong
And you belong with me
Not swallowed in the sea

FC Augsburg

2011-03-08T11:51:00.003+02:00

Baştan itiraf edeyim, Augsburg'a sevdiğimiz bir kız arkadaşımız için gittim. Kız sağolsun, beni evinde barındırdı, maça götürdü, sergiye götürdü, yedirdi içirdi; her türlü kültürel etkinliğin içine girdik. Ha, sonu istediğim gibi olmadı, o ayrı konu ama bu seyahatin bana en büyük hediyesi FC Augsburg'a duymaya başladığım sevgi oldu.

Stadda futbol izlemekten iyi kötü zevk alan bir adam olarak, daha Almanya'ya geldiğim ilk gün elimden tutup maça götürülünce ister istemez Augsburg'a karşı bir sempati oluştu bende. Şehir güzeldi; şehir merkezinden 2-3 dakika aralıkla stada tramvay gidiyordu, o güzeldi; FC Augsburg'un maçlarını oynadığı Impuls Arena çok güzeldi vs. O gün takıma apaçilik seviyesinde kanım kaynadı diyebilirim. Bu sevgi haliyle Almanya'da dönünce de devam etti. Özellikle Beşiktaş'ın günden güne babalara gelmesiyle de, keyifli bir heyecan oldu benim için FC Augsburg. Her hafta maçlarını bekler, Beşiktaş'a yapmadığım apaçiliği onlara yapar oldum. Bundesliga yolunda FC Augsburg için ne gerekiyorsa yapmaya hazırım.

Fotoğraf da dün geceki Düsseldorf maçından. Beşinci golden sonra, defans oyuncusu Sankoh ve biricik forvetimiz Nando Rafael akşama girecekleri ortamın sinyalini veriyorlar, şimdi söyleyin, bu adamlar sevilmez mi?

Beloved Beşiktaş

2011-03-04T02:24:00.010+02:00

The New Yorker bu hafta Beşiktaş taraftarına yer ayırmış. Yazının içeriğine daha tam ulaşamadım ama yazıyı yazan Elif Batuman'la çok eğlenceli bir söyleşi yapmışlar. Ses bitene kadar tamamen dinlemenizi öneririm. Kaçmasın..

---spoiler---

Sunucu: We're about to listen to a chant I believe called the ''Fener Opera''?

- (fener için opera girer)

Sunucu: So what is that about Elif?

Elif Batuman: The chorus is ''one last time, eat my cock Fener!''

---spoiler---

"Bloguma Dokunma"

2011-03-03T21:59:00.003+02:00

Medeniyet çocukların ailelerinin bıraktığı ile yetinmemesi üzerine kurulur. Medeniyet agresif bir ilerleyiştir. İleriye dönük bir dürtüdür. Medeniyete baktığınızda savaşlar, yıkımlar ve ölümler de görebilirsiniz, Rönesans'ı, Reform'u ve Apollo 13'ü de... Bunlar paranın iki tarafı olsa bile sonuçta, hepsi toplamda bugün vardığımız noktayı gösterir. Hepsinin temelinde de evlatların ebeveynlerinden daha iyi olma isteği vardır.

Ebeveynler tutucudur. Ebeveynler muhafazakardır. Ebeveynler yasakçıdır. Ebeveynler kuralcıdır. Onların hiçbir çağda gençlerin özgürlük arayışını anlama kapasitesi olamaz. Bir zamanlar onlar da genç olsa bile... Her jenerasyonla özgürlüğün anlamı ve sınırları biraz daha gelişir ve bir zamanlar aynı heyecanı taşıyan insanların dahi korkacağı bir kavrama dönüşür. Burada gence düşen zamanı geldiğinde tahtı devralmak ve çocukları isyan bayrağını açana kadar özgürlüğün yeni sınırlarını egemen kılmaktır. Bu kaçınılmaz bir döngüdür ve dünyanın damarlarındaki kanın akışını daimi kılan da budur.

Türkiye'de ise bu söz konusu bile değildir. Atatürk, İsmet İnönü ve silah arkadaşlarına cumhuriyeti kurma kararı aldıran belki tam da böyle bir deli kandı ama bu asla bu ülkenin genetiğine işleyen bir düşünce sistemi olmadı. Türkiye Cumhuriyeti çok uzun zamandır sansür, yasak ve işkence üzerine kurulu bir sistematik ile devlet organları bazında siyaset felsefesi yürütüyor ve gelen her jenerasyon; sağcısı ya da solcusu, düzene başkaldırsa bile aynı hoşgörüsüzlük ile politikasını yürütmeye çalışıyor. Eninde sonunda yukarıya baktıklarında aşmaları değil örnek almaları gereken insanlar görüyorlar. Semavi liderler, putlar ve gelenekler... Gelenekler yerleştikleri dönemin statükosunu korumak için ortaya çıkartılan alışkanlıklardır. Türkiye'de gençler kendi geleneklerini kurmak için ne alacakları bir inisiyatife, ne de kullanacakları bir hevese sahipler. 80 darbesi sonrası oluşan apolitik gençlik hakkında istediğiniz kadar konuşabilirsiniz ama işler daha önce de daha iyi değildi ve 31 yıl bazı şeylerin değişmesi için yeterli bir süre de olabilir. Olup olmadığını bir sonraki seçimlerde görürüz... Türkiye'nin kanseri, bu ülkenin gençlerinin her gün karşılaştıkları hoşgörüsüzlük ve baskı karşısında öfkeye kapılmak yerine saygıyı korumasıdır. Feda etmeleri gereken tek şey bağnazlık olsa bile cevabı yine o siyah kisvenin altında arıyorlar. İnsan aşılması gereken bir şeydir der Nietzsche. Bu çoğu zaman doğrudur. Türkiye'de ise her zaman doğrudur. İşgüzarın biri her zaman çıkarları ve da inanışları yüzünden bir yeni yasak icat etmeye çalışacaktır. Tarihte her zaman örnekleri olmuştur. Farkı yaratan ise gençlerin ana-babalarından aldıkları 'ahlak' anlayışı ile rahat olup olmadıklarıdır.

Blogspot'un kapatılması ile ilgili mahkeme sürecini ele alan bir yazı yazmak kafamda olmadı hiç Digiturk özellikle sosyal medyayı ilgilendiren konulardaki beceriksizliği ile zaten nam salmış durumda ama blogspot'u kapattırma konusunda haklı olsalar bile haksızlar. Google'ın bu konuda Digiturk'ün iddia ettiği kadar olumsuz bir tutum içinde olduğuna inanmıyorum ama olsa bile binlerce insanın bazen sadece içini döktüğü, bazen sadece sevdiği bir şarkıyı paylaştığı ve bazen de sadece para kazanmak için bulundukları koca bir 'şehri', pire misali birkaç hırsız yüzünden yorgan gibi yakmaya hakları yok. Dünya çapında müzik şirketleri senelerce mp3'e karşı benzer bir tutum içinde faşizan bir savaş verdi ve ancak son birkaç sene içinde doğru yolu görmeye başlıyorlar. Türkiye'de aynı şeyleri tekrar yaşamaya gerek yok. Hele hele şu izlediğimiz lige 321 milyon dolar verecek bir sermayeyi oluşturan insanların daha akıllı olması gerekiyor. En azından Web TV denen 'şeytan icadını' daha iyi çalıştıracak bir sistemi akıl etmeleri gerekiyor. Belki decoder sahiplerine artı olarak maçları bu bloglardan izleyenleri de reklamlar için pazarlama olarak görmeliler. Birçok yol mümkün ama blogspot bunları kapatmaktan biri değil. Ben 2 sabahtır derdimi kendi kendime paylaştığım bu sayfayı açtığımda sanki bir suç işlemişim gibi bir ibare ile karşılaşıyorum ve bu adil değil. Suçlu olan sensin Digitürk.

Twitter'da ortaya çıkan 'Bloguma Dokunma' protestolarının ciddi bir kitleyi hareketlendirmesi sonrası ortaya anlamadığım bir karşıt tepki de çıkmaya başladı. Bunlar sığ sularda yüzmeye alışık blogcu arkadaşlarımız değildi. Bu da beklenmedik bir gelişmeydi ama benim için mesele bu değildi. Bazı kesimlerden yükselen ve başka acı verici olaylar karşısında aynı tepkinin verilmemesini eleştiren seslerdi bunlar. Haksız olduklarını söylemeyeceğim. Özellikle Ergenekon tutuklamaları, kadın cinayetleri, tecavüzler ve takip eden mahkeme kararları ya da açlık grevleri konusunda aynı hassasiyete sahip olunmadığı ortada ve bu benim de canımı sıkabilir. Ama bu yine de demokratik bir hak arayışını eleştirmek için yeterli değil. Her insanın bam teli farklıdır ve burada neredeyse evinize girilip malınıza al konulması gibi bir barbarlık söz konusu. Ve herkes için hanesi özel bir meseledir. Bu sebepten dolayıdır ki yukarıda örneklendirdiğim olaylara gösterilen tepkiden daha fazlasının burada ortaya çıkması ideal değildir ama garip de değildir.

İşten eve döndüğümde elektiriğin 5 saattir kesik olduğunu öğrendim ve bu yazıyı tamamlayana kadar 2 defa daha kesildi. Bu çağda 10 saatilik elektirik kesintisi ile imtihan edilen bir halk için bence gerçekten öncelik Youtube ya da Blogspot değil yoksa...

Çözüm pılıyı pırtıyı blogspot'tan taşımak da değil. Bugün sizi kurtarabilir ama peşinizdeki her kimse eninde sonunda yine izinizi bulacaktır. Her zaman bulurlar. Dikilmemiz gereken yer burası. Korumamız gereken yer burası. Bir satıh var ve o da tüm blogspot.

Dedem başarısız bir evlattı. Annem ve babam da öyle... Ben ve kız kardeşlerim de... Ama gün gelir de çocuğuma verebileceğim tek bir ders olursa o da benim ona öğrettiklerimden nefret etmesi ve kendi düzenini kurmak için yola çıkması olurdu.

Bayern Münih Gelirken

2011-03-02T22:17:00.005+02:00

Bayern Münih önceki hafta ikinci ligde şampiyonluk yolundaki en büyük rakibi, Nowitzki'yi yetiştiren Wurzburg'u ağırladı. Olimpiyat Salonu'nda 12.000 kişinin izlediği maçı, Hoeness, Van Gaal, Schweinsteiger ve Lahm da destek için izlemişler. Bu projenin uzun vadede etkileri Bundesliga için nasıl olur çok kestiremiyorum ama Avrupa basketbolu için heyecan verici olduğu kesin. Yazın Cem bu konu hakkında gereken her şeyi aktarmıştı blogunda. Son olarak David Hein, Dirk Bauermann'la bu projeden, umut vaat eden genç Almanlara hatta Nowitzki'ye kadar güzel bir röportaj yapmış. Biz de merakla bekliyoruz bu projenin nasıl ilerleyeceğini.

Charlie Sheen

2011-03-02T05:33:00.003+02:00

Abimiz ergen erkek çocuğu muhabbetini kağıda döküp sevgilisi, eski karısı ve porno yıldızı bir hanımla beraber tatile çıkmış. Kokain'den ölecek diyolar ama resimde maşallahı var..

Birde gece gece twitter açmış;

http://twitter.com/charliesheen

Arjantin 2011 Copa America

2011-03-01T23:29:00.003+02:00

Bu da bonus. İleride daha kapsamlı forma mevzuuna girme niyetindeyim, Gürkan da el atar diye umuyorum hatta.

Kapşonlular

2011-03-01T19:11:00.005+02:00

Geçtiğimiz günlerde Bursa'da bir hareket başladı. Özellikle taraftarın durgunluğu ve belki de ikinci şampiyonluğa giden yolda eski çoşkunun olmaması üzerine. Tabii bunun öncesinde BTB (Bursaspor Taraftarlar Birliği) oluşumundan bahsetmek gerek. Bursa'da birçok farklı dernek altında toplanmış taraftar grupları tek bir çatı altında toplanarak, daha gür bir ses, daha güçlü bir oluşum için temeller atıldı. Bu birleşmenin ilk meyvesi olarak da bu güzel organizasyon ortaya çıktı.

Bursa'yı, taraftarı, yeniden havaya sokmak, geçen yılki çoşkuyu yeniden yaşamak için 3 farklı afiş üretilerek Bursa'nın her yeri bu afişlerle süsleniyor. Kendilerine 'Kapşonlular' adı veren Bursaspor taraftarları geceleri sokaklara, dükkanlara, duraklara, buldukları her yere bu afişleri asıyorlar. Geçtiğimiz yıl şampiyonluk kelimesinin telaffuz edilmeye başladığı dönem Bursa'ya gittiğimde her yerde kocaman yeşil beyaz bayrakları gördüğümde tarifsiz bi heyecan ve çoşku yaşamıştım. Aynı şekilde taraftarlar da bu atmosferi stada taşıyarak takıma müthiş bir itici güç kazandırıyorlardı ve şampiyonluk yolunda çok önemli bir etkendi bu. Bu sene geçen yılki şampiyonluk sonrası birazcık da rehavet ve bilet fiyatları sebebiyle o eski hava yoktu. BTB tam da ihtiyaç duyulan bu noktada devreye girerek son viraja herkesi havaya sokarak girmek için müthiş işler yapıyor. Bu sene geçen yılki bayraklar yok Bursa'da, bu senenin modası afişler oldu belli ki.

Uzun zamandır Bursa'ya gidemedim, özellikle bu afiş olayından sonra Bursa'ya gitme isteği daha da arttı. Bu tip hareketler Bursa'da her zaman büyük yankı yaratmış ve çok faydalı olmuştur. Bu hareketin olumlu sonuçlarının bundan sonraki maçlarda daha net görüleceğini düşünüyorum. Yönetim de bu oluşuma destek vererek bir haftalığına bilet fiyatlarında %50 indirime gitmiş İBB maçı için. Uzun zamandır 'belalı' konumuna gelen İBB maçı için çok güzel bir atmosfer var şu anda ve çoktandır görülmeyen çoşkuda bir Bursa bekliyorum bu maçta.

There's Only ONE Ryan Giggs

2011-03-01T15:35:00.003+02:00

Çelski maçı gündemde ama önemli bir olayı da atlamamak lazım. Yarın, Ryan Giggs'in Manchester United formasıyla çıktığı ilk maçın 20. yıl dönümü. Onun şerefine Guardian'dan Daniel Taylor onunla konuşmuş, ayrıca en güzel 10 golünü de listelemişler. Bu keyifli söyleşideki şu eğlenceli hikayeyi okuyunca da yerlere yattım(Hem kendi basketbol oynadığım zamanlardan yaşadığım bir olay hem de Sergen'in araba hikayesi geldi direk gözümün önüne.).

Ferguson, he says, is a "lot more mellow these days, a lot less scary than when I was 13," though Giggs has lost count of the number of times his eyebrows have been singed by the "Hairdryer". One of his favourite stories remembers how, a few weeks after his debut, Steve Bruce and Robson told him that now he was established as a first-team player he should ask Ferguson if he qualified for a club car. An emboldened Giggs duly knocked on the manager's door. "He went absolutely nuts," he recalls. It was only later that the teenager realised he had been set up.

Okudukça bir daha böylesini göremeyeceğim bir futbolcu olmasaydı gene onu bu kadar çok severdim, tekrar anladım. Futbolu bıraktığı gün blog ekibi olarak ya kendimizi Boğaz Köprüsü'nden atacağız ya da Taksim'de bir yere zincirleyeceğiz zira aşkımız her geçen gün büyüyor. Kariyerinden rakamlar da aşağıda:

0 Kırmızı Kart (!)

1 Sezonun en güzel golü, 1999 Federasyon Kupası yarı finalinde Arsenal'e karşı attığı o unutulmaz galibiyet golü ile

1 PFA Yılın Futbolcusu Ödülü, 2008-09 (36 yaşındayken)

1 2007'de futbola yaptığı hizmetlerden dolayı OBE nişanı

1 Salford Üniversitesi'nden futbola yaptığı katkı ve gelişmekte olan ülkeler için gerçekleştirdiği hayır işlerinden dolayı fahri doktora ünvanı

2 UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu, 1999 ve 2008

2 PFA Yılın Genç Oyuncusu Ödülü

3 BBC Yılın Spor Şahsiyeti Ödülü, iki tanesi BBC Galler'den olmak üzere

4 Federasyon Kupası, 1994, 1996, 1999, 2004

4 Lig Kupası, 1992, 2006, 2009, 2010

9 PFA Yılın Takımı

11 İngiltere Ligi şampiyonluğu, rekor

11 Art arda gol attığı Şampiyonlar Ligi sezonları, rekor

12 Galler formasıyla attığı goller

19 Premier League kurulduğundan beri her sezon gol atabilen tek futbolcu

22 Salford, "the Freedom of the City" onuruna layık görülen 22. kişi

64 Galler formasıyla çıktığı milli maçlar

158 Manchester United adına kaydettiği goller

605 Lig maçı, Bobby Charlton'ın rekorundan 1 eksik

862 Manchester United formasıyla çıktığı maçlar, kulüp tarihinin en yükseği

Guardian 10 tane seçse de, biz 11 numaranın 11 golüyle bitirelim.

http://www.youtube.com/watch?v=p934hi4s0oI

Fotoğraflar: Guardian

Ajax, Naziler, Giovanni Rosso...

2011-02-28T17:29:00.004+02:00

Ajax, Hollandalılar ve Savaş- II.Dünya Savaşı'nda Avrupa'da Futbol (Ajax, The Dutch, The War: Football in Europe During the Second World War) arka kapağına bakıp, ilk bölümlerini okuyunca Simon Kuper herhalde ünlü olduktan sonra kendi toplumu için bir şeyler yapma amacıyla ama içerik olarak da çok da ilgi çekici olmayan bir kitap yazmaya kalkmış düşüncesindeydim. Ama daha sonraki aşamada kitap Futbol Asla Sadece Futbol Değildir'in (Football Against Enemy) devamı havasına büründü gözümde.

Hollandalılar'ın savaş sırasındaki yaklaşımlarına eleştiriler eserin temelini oluştursa da pek çok ilgi çekici anekdot ve hikayeyi barındırıyor içinde. Benim gibi özellikle spor başta hayatının her alanda ufak detaylara, anekdotlara çok takılıp onların üzerine düşünmeyi seven biriyseniz oldukça ilgi çekici. Zaten ilerleyen bölümler iyiden iyiye Kuper'i ünlü yapan kitabın bir devamı gibi adeta. Oscar Heisserer gibi adamlarla yapılan sohbetler ve ortaya çıkan pek çok hikaye oldukça değerli. Gene, futbolun hayatla ilişkisinin ve gücünün savaş dönemi üzerinden aktarımı bugün bile ampul kafalar nasıl %47 oy alıyoru anlayamayan halktan uzak insanlara bile Maslow'un ihtiyaç hiyerarşisi gibi durumu aktarabilecek güzel ayrıntılar sunuyor. Hiçbir şey için olmasa dahi içerikten öte yapım aşamasında verdiği emeğin hakettiği saygı dahi yeterli okumak için ki Futbol Asla Sadece Futbol Değildir'in kanımca hala en etkileyici unsuru, onun oluşumu sürecinde verilen emek, çekilen zorluklardır. Zaman zaman fena saçmalasa da Simon Kuper, bir kez daha benim yüksek beklentilerimi aşıyor kısaca.

Aslında kitabı alalı çok uzun süre olmuştu ama kısmet geçen haftayaymış okumak. Daha kapsamlı bir şekilde içindeki güzel anekdotları paylaşmak gibi bir niyetim vardı ama hem bu postun yazımını daha fazla sündürmemek hem de o keyfi okuma niyetinde olanlara aktarmak için işin o tarafına girmeyeceğim. Kitabın yazarı kadar ilgimi çeken unsurlarından birisi olan Hollanda'nın hem ülke hem de futbol kültürü ile ilgili çok güzel şeyler var. Okudukça, Hollanda'da geçirdiğim bir haftanın neredeyse tamamını toplantılarla (kalanını da bira tüketerek tabi ki) ve bu renkli ülkenin en sönük yerlerinden olan Eindhoven'da geçirdiğime tekrar üzüldüm; her ne kadar bana sabah akşam tatlı dışında pek bir şey yedirmeseler ve Venlo sınırındaki memurun beni haybeye bekleterek trenimi kaçırtmasına sinir olsam da.

Mesih sarı fare Cruyff'un Ajax'a gelişi ile bir futbol devinin nasıl ortaya çıktığı, Hollanda'daki futbol rekabeti, Ajax-Yahudi ilişkisi hatta Maradona'nın gençken nasıl Rotterdam kapılarından döndüğü ve tarihin akışının nasıl değiştiğine dair pek çok hikaye okunası... Benim en çok ilgimi çekenlerden biri zamanında Futbol Mundial'de İtalyan isimli bir Hırvat'ın İsrail'de ne işi var girişi ile aktarılan Giovanni Rosso'nun Maccabi Haifa'sının Ajax ile 99'daki eşleşmesinden söz edilmesiydi. Daha önceden de konu hakkında bir şeyler okumuş olsam da daha fazla detaya sahip olmak güzeldi. O programdan birkaç hafta sonra Rosso, Dolmabahçe'de kabus gibi geçen maçta gol atmış, uzatmalardaki Ahmet Dursun'un golü rövaşta gol çıkmayınca yetmemiş ve Maccabi Haifa tur atlamıştı. İsraillilerin milli takımlarından bile belki daha fazla değer verdiği Ajax taraftarlarınca alkışlanmaları dışında İstanbul'da aynı şekilde alkışlanmalarının aktarılması Beşiktaş'ın ismini gördüğümde beni gülümsetti. Valencia'da ise gamalı haç ile karşılaşmışlar bu arada.

Klişelerin ve şehir efsanelerinin sadece bize ait olmadığını ise gerçeğin aksine Hollandalıları saf iyi (kitaptaki tabiri ile goed) görüp onların kötü (foet) olacağına inanmayan İsraillileri harika bir şekilde anlatan şu alıntı ile bitireyim(s.254).

"Belki Anghel bana neden İsraillilerin Hollandalıların savaşta iyi davrandığını açıklayabilir. Anghel moronmuşum gibi yüzüme bakıyor. Hollandalılar savaşta iyiydi de ondan diyor. Evet, Alman işgalinin başlangıcında Yahudileri ihmal etmişler, ama sonra değişmişler. Okulda böyle öğrenmiş.

'Ne zaman değişmişler?' diye soruyorum.
Anghel tam olarak bilmiyor.
'Şubat Grevi mi?' diye dürtüyorum.

Yalnızca Hollandalıların iyi olduğunu biliyor. Anghel, İsraillilerin öbür ülkelerden pek fazla birşey beklemediğini anlamam gerektiğini söylüyor. Avrupa'nın büyük bölümü Soykırım'ı bütün gücüyle destekledi. Kısa süre önce gittiği Kosova'da, bir Arnavut SS birimi Almanlarla birlikte evden eve gezerek Yahudi ailelerini gösteriyormuş. Yahudileri toplarken Almanlara Hollandalıların da yardım ettiğini söylüyorum. Sözlerimin etkisi olmuyor.

İsrailliler bir açıdan haklılar: Hollandalılar savaşta iyi idi. Ama II.Dünya Savaşı'nda değil, 1973'teki savaşta. Araplar Yom Kippur'da İsrail'i işgal ettiği ve ülke ölüm-kalım savaşı verdiği zaman yalnıca ABD ve Hollanda koşulsuz destek verdi. Araplar petrol boykotuyla öç aldılar, Hollanda'da 'otomobilsiz Pazar' yaşandı. Hollanda başbakanı işe bisikletle giderken kameraya alındı. Bu, Hollanda başbakanlarının zaten genellikle işe bisikletle gittiğini bilmeyen İsrailliler üzerinde büyük etki yarattı."

Bir de keşke alttaki İngilizce yayında kullanılan kapak kullanılsaymış burada da. Bayıldım.

Tupac Shakur -ayarların efendisi- Top 20

2011-02-28T14:49:00.008+02:00

Rap seviyorsun ama 50 cent'in motorlarından, Jay-Z ve Diddy'nin reislik triplerinden, Kanye West'in ergenliğinden, bunların hepsinin kliplerinde sürten Rihanna'nın kabaetini görmekten sıkıldın mı? 2pac efsanesini duydun ama muhtemelen dinlemeye üşendin yada birkaç şarkısı ağır geldi.

"I'm not saying I'm gonna change the world, but I guarantee that I will spark the brain that will change the world."

Bu sözün hakkını verip bu dünyadan göçmüş Makaveli'nin, müziğin hertürlüsünü seven herkesin seveceğini düşündüğüm bana göre en iyi 20 şarkısını sıralıyorum, not al arkadaşım, kafanı ver.

not: Bu liste benim listem, ''nasıl California Love ilk üçte olmaz yeeaaa'' diyene ilk taşı ben atarım.

1- Until the End of Time
2- Ambition az a Ridah
3- Wonder Why They Call U Bitch (şarkının hikayesini araştırın)
4- Changes
5- 2 of Americaz Most Wanted
6- Ghetto Gospel
7- Hit em Up (yine hikaye araştırılsın)
8- All Eyez on Me
9- Letter 2 My Unborn Child (araştırmayın, sözleri iyi dinleyin)
10- Lil Homies
11- Don't you trust me
12- Troublesome '96
13- Thugs Get Lonely Too
14- Hail Mary
15- Niggaz Nature
16- When Thugs Cry
17- California Love
18- Lets be Friends (Until the end of time version, bu detaya dikkat)
19- Smoke Weed All Day
20- Last ones left

Şimdi yaptık yapmasınada, 6'dan sonradaki sıralamaya fazla takılmayın. Birbirinden ayrılacak gibi değiller.

Bunları dinledin ve hoşuna gitti, sözler vurdu ve 2pac ne menem bi adammış, neden ölmüş, neler yapmışta millet şimdi adını duyunca el pençe divan duruyor diye merak ettin?

'Tupac: Resurrection' isimli oscar'a aday olmuş belgeselini izliyorsun. http://www.imdb.com/title/tt0343121/

Zalgiris Miracle

2011-02-26T14:28:00.005+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=Y8SIh89Vna4

Yarone Arbel bu hafta "Zalgiris Miracle"dan bahsetmiş. Yanlarına gömülmek istediğim birkaç adamdan ikisi olan Brad Newley ve Khalid El-Amin, bu hafta Rytas için OAKA'dan galibiyet çıkarınca gazı biraz olsun kaçmış gibi görünse de belki de Top 16'deki en önemli maça çıktı bu hafta Maccabi ve Barça Yad Eliyahu'da. Son saniyelerde yaşananlar daha sonrası için gidişatı değiştirmese de eski Maccabi'li Alan Anderson son saniyede yaptığı saçma faulle, maçın uzatmaya gitmesine sebep oldu, o kenarda otururken tüm salon ona geçen sezondan aşina olduğu tezahüratları yapıyordu ama uzatma için onlara gerekli 10 sayılık fark ne kadar zor olursa olsun Zalgiris mucizesini yaşayan insanların umutlu olmak için bir sebepleri vardı.

8 Nisan 2004 akşamı aslında önceki hafta adamım Antoine Rigaudeau, Kaunas'tan galibiyet çıkarmasa, Ülker'in Maccabi galibiyetiyle Zalgiris'i Final-Four'a çok yaklaştırmış olacaktı, bu maçın son on saniyesinde yaşananlar olmasa kendisi daha iki hafta önce Tel-Aviv'e seyahat etmeyi reddeden takımını oraya bu sefer başka bir şekilde taşımış olacaktı. hatta "Ya olsaydı" lafının çokça edilebileceği çok ilginç bir gruptu o dönem başından itibaren hakikaten. Ama şu maçta olanlar hakikaten sınırları zorlar. Eğer hala sporda şans faktörünün varlığına inanmayanlar varsa tekrardan düşünmeli sadece bu on saniyeyi gözden geçirip. Efes'in mantık dışı CSKA zaferini bile sönük bırakan bir gece yaşanmıştır Tel Aviv'de.

Yaklaşık on saniye kala, topu oyuna sokan Maccabi 5 sayı geride olup, 1 Mayıs günü Fortitudo Bologna'yı delik deşen adamlardan, Avrupa'nın üçlük spesiyalistlerinden David Bluthental boşken topu çembere bile değdiremez! Ribaundu alan Nikola Vujcic farkı 3'e indirir. Geceyi 37 sayıyla tamamlayıp, elinden gelen herşeyi yapmış Sarunas Jasikevicius 5 faulle kenara gelirken, umutsuzluğu yüzünden okunmaktadır. Giedrius Gustas'ın ilk serbest atışı çemberin içinden çıkımasa herşey bitmiştir ama bir hakkı daha vardır. Kalan sürenin 2.2 saniye olduğu düşünülünce atmasına bile gerek yoktur aslında bir nevi. Faulü sokamamasına rağmen dönemin istatistik canavarı, eski kanarya Tanoka Beard anlamsız bir biçimde ribaund için erken girince içeri arıların istediği olur. Ilija Belosevic topu Gur Shelef'e verdiğinde tam tamına 2 saniye vardır. O fırlatılan topu kapıp potaya gönderen Derrick Sharp, efsaneden öte olduğu Yad Eliyahu kariyerinin en unutulmaz anına imza atar. Sonrası mı? Hayatım boyunca seyrettiğim en özel takım ünvanının abartı olmayacağı takım belki de en unutulmaz Euroleague finaline imza atar.

Laurent Sciarra

2011-02-26T13:49:00.005+02:00

Avrupa'nın Jason Kidd'i olarak adlandırılan adam Pau Orthez formasıyla dün kariyerine son noktayı koydu. Le Roi ile birlikte resimden çıkmaları ile birlikte Les Bleus, Herr Pekdoğru'nun "kafası kesilmiş tavuk" olarak harika bir şekilde nitelediği o takıma dönüştü. Sydney'deki başarıda da belki de en büyük pay sahibi isimdir. Alttaki resim de sahadaki son anına dair, yerine giren arkadaş da tanıdık bir isim Sir Özköseoğlu'nun eski sevgililerinden. Resimler şuradan.

Arif Erdem Who?

2011-02-24T12:50:00.004+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=_7o_3mQ_dEo

Canasta de Gasol

2011-02-24T03:50:00.007+02:00

Üç yıl önce içinde bulunduğumuz ayda NBA gibi bir organizasyon için azımsanmayacak sayıdaki kaderini olumlu yönde değiştiren hamlelerden biri daha gerçekleşti Lakers franchise'ı için. Son Carmelo takasını gördükten sonra kol, bacak ne varsa kilitlediğimizi çok daha iyi anlıyorum. Belki zaman içinde gelinen nokta da Pau Gasol, her Santa Monicalı fanatiğin beklentisini aştı, ama o gün için beklentisi en düşük olanlardan olan şahsım adına beni çok daha memnun ettiğini söyleyebilirim. Geriye bakıp kendisinin kariyerindeki ilk yıllarına baktığımda işin içine biraz da şaşkınlık giriyor, Pau Gasol Sáez'in oyunundan öte mental açıdan yaşadığı gelişim çok ama çok etkileyici benim açımdan.

Futbolda örneklerini şu sıralar oldukça net görülebileceği üzere FC Barcelona’da altyapıdan gelen Katalan oyuncuların her zaman için ayrı bir yeri vardır. Pau’nun yuvadan uçacağı bilindiği halde Euroleague şampiyonluğu kovalayan Barça’da sürekli şans buldu, şu ankinden daha rekabetçi olan bir turnuvada NBA’e giderkenki halinden eser yokken bile istikrarla oynatıldı, oyununa yapacağı katkı düşünülerek sınırlı miktarda da olsa kısa forvet olarak bile denendi zaman zaman.

Kendisine ta o zamanlardan ısınamayan biriyim. İspanya milli takımı ile olan serüveni ise bunu daha da öteye götürdü. Aslında 2001’deki İspanya turnuvanın Nowitzki’den sonraki en etkileyici unsuruydu. Sıralamada üstlerinde yer alan Yugoslavya’dan da Türkiye’den de daha iyi bir basketbol oynamışlardı. Bizim 79’lular gibi bel bağladıkları müthiş 80 jenerasyonunun iskeletini oluşturduğu o takımın oynadığı oyun benim pek haz etmediğim daha sonraki dönemdeki basketbollarından ciddi anlamda farklı, çok iyi savunma yapan bugünkü kadar da Arif Erdem’lik peşinde koşmayan sempatik bir takımdı. İspanyol basketbolunun A milli takım seviyesindeki başarısının 99’daki gümüş madalyayla başladığı kronolojiye bakarak iddia edilse de o turnuvadaki takım çok başkaydı, Fransa’nın önünü açmak için Sabonis’e sadece 11 dakika sahada kalma izni veren hakemler olmasa muhtemelen ilahi adaletin en büyük göstergelerinden olan Bercy’nin Les Bleus’nün başına yıkıldığı o günün aktörü bile olamayacaklardı. Panpası Navarro ve o dönemin hak ederek büyük şeyler vaat eden oyuncusu Raul Lopez’le birlikte geleceğin takımı olduklarını kanıtlamışlardı İstanbul’dan ayrılırken.

Indianapolis’le birlikte Gasol’ün 5 numarada kullanılma dönemi başladı, genelde olduğu gibi elemelere kadar çok iyi gelen takıma çeyrek finallerde daha sonra tekrar yaşanacağı üzere Nowiztki’ye tosladı(Eline sağlık paşam). Daha sonra da İsveç’te finallerde yetenekli olduğu kadar çok da akıllı oynayan bir Litvanya’ya karşı Pau Gasol hayatının en etkili oyununu oynamadı. Gün geçtikçe daha da itici hale gelen İspanya’nın antipati sembolü gibiydi Gasol. Pota altında topu alınca sürekli smaca gitmeye çalışan bir adamdı (evet bu adam bugün zaman zaman agresif olmamakla eleştirilenin aynısı) ama akıllı savunmacılara karşı çok verimsiz oynuyor kritik maçlarda genel istatistiklerinin gerisinde kalıyordu. Atina’da bir kaza kurşunu olarak şu aralar Çin’de takılan Marbury’nin coştuğu bir günde, yine harika bir grup maçları serisinin ardından Porto Riko’dan bile fark yiyen Dürüm Team’e elenirlerken, FIBA hakemlerinin oynatmamak için ant içtiği Tim Duncan kısa sürede onu art arda bloklayarak ve müthiş bir smaçla poster çocuğu yaparak pasifize edip haddini bildirmişti. Portföyünde çok daha fazlası olduğunu bildiğimiz bir adamın bu kadar tek yönlü oynamaya çalışması, savunmada da doğru pozisyon almaktan çok blok kovalaması yaptığı her smaç ya da bloktan sonraki hareketlerinden bile daha itici geliyordu bana. Yine de bunların hiçbiri bana Mithat Bereket’in 2002 Dünya Şampiyonası sırasında onunla yaptığı bir röportajdaki tavrı kadar antipatik gelmemişti. Turnuvanın açılış etkinliklerinde Türkiye için “siz de fena takım değilsiniz, ha şu Detroit’teki çocuk da var” deyişi korkarım ki ona dair aklıma gelen ilk anekdot olarak yıllarca hafızamda yer edecek. Mesele, daha geçen yıl müthiş bir maçta karşılıklı oynadığı ve o gün onun takımını yıkan iki adamdan birinin adını hatırlamaması bile değil, o küçümseyici, yukarıdan bakan tavrıydı. İspanya milli takımının çoğu kişiye antipatik gelme sebebi sahadaki sürekli Arif Erdem’in gözünü yaşartacak kadar gururlandıran tavırları olsa da benim açımdan kendilerini herkesten üstün gören, biraz yukarıdan bakan bu tavırlarıdır, yazları milli takım hazırlık turnuvalarına katılmaya bile pek tenezzül etmezler, fazla hazırlık maçı yapmaya bile ihtiyaç duymazlar. Gasol de bunu o anda sadece çok net bir şekilde yansıtmıştı, en azından bana göre. Hazır, İspanyolların bu can sıkıcı tavrına değinmişken, kişisel görüşümü de aktarayım. Gasol, pek çok arkadaşıma göre sahada faul almak için bağıran, abartılı hareketler yapan biri olsa da yetiştiği toprakları düşününce bunu çok da yadırgamıyorum. Belki hatırlayanlar olacaktır, Fernando Torres’in ilk Anfield günlerinde sürekli kendini yere atması bu tip şeylerin pek sevilmediği adada tartışma yaratmış, Steven Gerrard da konuya dahil olup bunun yanlış olduğunu belirtince Torres, bunun İspanya’da gayet doğal olduğunu, oradaki spor kültürünün bir parçası olduğunu belirtmişti. İspanyollar bu konuda bayrağı taşısa da Güney Amerikalı ve Akdenizlilerin dahil olduğu bir ortamda bunları sık sık görüyoruz aslında. Hiç haz etmesem de bu durumdan, bu şekilde yetiştirilen bir oyuncunun bu tavrını karakterine yormak bence biraz haksızlık olur. Gasol’ün tavrının Ginobili veya Scola’dan daha kötü olduğunu düşünmüyorum, hele ki Katalunya’da standartları belirleyenlerin Rudy Fernandez ve Juan Carlos Navarro olduğu düşünülünce Pau melek bile sayılabilir. (Alttaki resimde Navarro'nun omzundaki diğer el Milicic'e ait, şu güzel ortamı bozmayalım diye, onun kesildiğini arayıp buldum.)

Kendisi için İspanyol basınınca Fotomaç usulü kullanılan Gasolin lakabını da Polonya’ya kadar hak ettiğini düşünmemişimdir hiç Pau’nun. Takımı sürükleyen, kritik zamanlarda sahne alan özel adam, en iyisini Pekin’deki finalde gösterdiği üzere Navarro olmuştur benim gözümde. Takımın en ünlüsü olması onu takımın başarısı için en kritik adam yapmamıştır. Onun yokluğu 2005’te turnuva boyunca ve 2006 finalinde de İspanya’dan çok şey götürmemiştir. 2007’de takımı finalde kaybederken ve o bir kez daha adının hakkını veren bir oyun ortaya koyamayıp, kritik faulleri ve son şutu kaçırmasıyla akıllara kazınan performansı, basketbol severlerce uluslar arası bayram ilan edilen o güne dair ekmek kadayıfının üzerindeki kaymağın üzerine serpiştirilen Antep fıstığı gibi bir ekstra hoşluktur. Sürekli yapamadığından bahsedilen fiziksel oyunu ve sertliği onun gibi özel yeteneklere mazhar olmayan, onu Lakers’a getiren adamlardan ortanca biraderi Marc yaparken onun yapamaması ironikti biraz. Bu arada küçük birader Adria da yolda, 16 yaşında ve 2.03 şu anda.

Bu noktaya kadar itin bir yerine sokup çıkardığımız adamın şu anki konumuna cidden hayret ediyorum. Takası sonrası bir şampiyonluk adayına gitmesi, şampiyon bir takımın parçası olması, onun için çok ideal bir sistem ve Phil Jackson’la çalışma olanağı yakalaması dahi ondaki değişimi açıklama açısından beni tatmin etmiyor. Sürekli kendisine kral muamelesi yapılan bir yerde olmayıp, farkını ortaya koyması gereken bir yere gitmesi sanırım onu pek çok yönden etkiledi. Sakat olarak başladığı Eurobasket 2009’da zaman zaman kenardan gelerek, Scariolo kifayetsizinin rezil ettiği o takıma sonunda altını kazandıran adam bu sefer Navarro değil oydu. İsveç’te neredeyse Larry Richard gibi tek elle faul atan o adam, kendine güvenli bir şekilde üçlük atabiliyordu artık. Çok değil iki yıl önceki profilin çok dışında bir adam görüyordum ben artık sahada. Sahada kimseyle uğraşmayan, sessiz sakin oyununu oynayan ve gerçekten verimli olan gerçek bir lider vardı artık.

Zaman içinde araştırınca Pau’nun farklı özelliklerini öğrenince bu durum o kadar da acayip gelmemeye başladı bana. Entellektüel, piyano çalan, operaya giden, tıp fakültesine kaydolmuş bu adamın sahada da kafasını kullanmaya karar vermiş olabileceğini düşündüm daha sonra. Kobe gibi top kullanma konusundaki agresifliği bazen çileden çıkaran bir adamın yanında sakin, aklı başında ve akıllı oynayan bir adam hakikaten ilaç gibi geldi. Ron Artest’le birlikte Kobe’nin kıçını kurtardıkları yedinci maç da unutulmaz tabi. Yıllarca milli takımıyla ve Barcelona ile çok fazla stresli maça çıkmış biri olarak, bu alanda deneyimli pek çok oyuncu gibi NBA’deki stres ona daha az etki etmişti. Eline sağlık falan da, ben en çok bu değişim sürecini alkışlıyorum.

Aslında bu postu Pau’nun 30.yaş gününe planlamıştım ama kısmet olmadı, bugüne nasipmiş. Cesur bir kalem olmanın bedelini Santa Monicalı fanatiklerden bir gensoru önergesi ile soyutlanmama kadar giden bir sürecin parçası olarak ödemem umarım. Lakers camiasını önemli bir demokrasi sınavı bekliyor olabilir.

PS: Ne çok kısa ne de uzun saç yakışıyor sana biladerim, arası daha iyi. Lokavt olursa da git Barça’yı şampiyon yap, Euroleague de eksik kalmasın.

En İyi 20 Crystal Castles Şarkısı

2011-02-22T11:59:00.008+02:00

Şimdi Crsytal Castles'ı bilenleriniz diyecek ki, "Yahu kardeşim, çocuklar daha iki albüm yaptı, ne en iyi 20 şarkısı?" diye; öyle demeyin, Crystal Castles can gruptur. Hem bu listelerin devamı da gelir, bloga dönüşümüzü de resmileştirmiş oluyoruz böylece. Ayrıca henüz iki albümde 20 şarkılık liste yapmamdan da, gruba kıyamadığımı anlamışsınızdır umarım.

Listeyi de mecburen Grooveshark'tan yaptım, eğer hala kapalıysa Müyap'a kafam girsin.

20- 1991

19- Vanished

18- Love and Caring

17- Vietnam

16- Reckless

15- Air War

14- Alice Practice

13- Untrust Us

12- Not In Love

11- Year Of Silence

10- Crimewave

9- Pap Smear

8- Doe Deer

7- Not In Love (feat. Robert Smith)

6- Suffocation

5- Empathy

4- Courtship Dating

3- Intimate

2- Baptism

1- Celestica

it's the football

2011-02-20T15:47:00.003+02:00

it's the football from KÜF Project on Vimeo.

KÜF's latest project is all about football. Seeing as the Turkish National football team could not qualify into the World Cup, KÜF has decided to take their frustration out on the 'NO ENTRY' signs of Kavaklidere. 'It's the football' utilizes the same visual vocabulary as that of the Turkish National team's jerseys. KÜF selected 11 'NO ENTRY' signs that create a 4-4-2 formation; the chosen numbers and their placement are in direct accordance with the starting line-up of the Bosnia-Turkey game, which took place on the 9th of September, 2009. This particular game is of special significance to KÜF (and the majority of the Turkish population), since its outcome has reduced Turkey's appearance in the World Cup to a miracle.

Kavaklıdere hiç bu kadar güzel görünmedi gözüme.

Ne Bileyim Be!

2011-02-13T00:38:00.002+02:00

Sen,
Oldugun gibi dursan da sen,
İnsanlar degisiyor.
Durdugun yerde Dünya'nın dondugu gibi.
Sen seridinde tıngır mıngır ilerlerken,
Karsi seritteki dallamanın bariyerlere carparak uzerine ucması gibi.

Konusmaları degisiyor,
Sususları bile.
Suskunluklarının bile o eski suskunluk olmadıgını anlıyorsun.
Neden boyle oldugunu merak ederken kuduruyorsun ilk,
Sonra zaten ne zamandır hic konusmamıs oldugunu farkediyorsun.
Suskunlukları bile degisiyor insanların.

İcinde bir seyler kopuyor,
Birileri ölüp ölüp duruyor bir yerlerinde,
Öncekiler gibi degil,
Ölümler de degisiyor.

Yine kalıyorsun kendi kendine...
Tayini cikan memur gibi,
Zorunlu gorevdeki ögretmen gibi.
Yepyeni insanlarla yeniden baslamak zorunda kalıyorsun.

İnsanın ici yaniyor.
İcine sıcıyorlar disina sıcıyorlar,
Uzerine bosalıyorlar.
Götün mecbur degisiyorsun sen de sonunda,
Gözünün gordügü degismiyor.

Tarkan Kim Diye Soran Olursa...

2011-02-11T15:30:00.003+02:00

Ahanda bu diyorum.

Buralarda cok seviliyor zat-ı ali... "Tarkan'la sevisme fırsatım olsa 3 gun uyku uyumam" diyen bir kızla konustuk mesela. Herkes Sıkıdım'ı, A-Acayipsin'i seviyor ama ben kendisini ilk bu sarkıyı dinledikten sonra sevdim. Dinlettim ama buradakilere pek cazip gelmedi.

Kilians - When Will I Ever Get Home

2011-02-10T01:20:00.002+02:00

Quorra

2011-02-08T04:01:00.005+02:00

"Olivia, sen dev bir kedisin"

G. Neville

2011-02-07T14:47:00.003+02:00

Hommuagodduk Neville Gapdaaaaan. Yolun acik olsun.

Personal information
Full name	Gary Alexander Neville
Date of birth	18 February 1975 (age 35)
Place of birth	Bury, Greater Manchester, England
Height	5 ft 11 in (1.80 m)^[1]^[2]
Playing position	Right back
Youth career
1991–1992	Manchester United
Senior career*
Years	Team	Apps^†	(Gls)^†
1992–2011	Manchester United	400	(5)
National team^‡
1995–2007	England	85	(0)
* Senior club appearances and goals counted for the domestic league only and correct as of 22:50, 1 January 2011 (UTC). † Appearances (Goals). ‡ National team caps and goals correct as of 16:57, 22 August 2009 (UTC)

Tablo Wiki'den anlasilacagi uzere.

Beirut - Cheap Magic Inside

2011-02-05T10:48:00.001+02:00

BEIRUT _ CHEAP MAGIC INSIDE from Vincent Moon / Petites Planetes on Vimeo.

Mikemmel.

Goster Amcalara Pipini Yavrum

2011-02-05T10:25:00.009+02:00

Su yaziyi okumamistim, malum sebeplerden oturu uzun zamandir SABAH okumadigimdan mutevellit. Zaten su an icinde barindirdigi cogu yazar da bana, ya da soyle diyeyim, benim goruslerime hitap etmemekte; hem de bunu en cirkef uslupla dile getirecek sekilde. Karsi tarafa yalan-yanlis bilgiler ustunden sirf bok at izi kalsin kafasiyla gittikleri icin...

Bunlardan biri de Hincal Uluc'tur. Su yukaridaki yazi serefsizligin son noktasidir. Defne Joy'u da savunacak degilim. Belki de aynen Hincal'in o zehir kafasinin icinde kurulmus bir senaryonun benzerinin ardindan olmustur vefati, beni ilgilendirmez. Kafama takilan sadece Hincal'in ne zamandir ahlak bekcisi kesildigi, ne zamandir bu tur olaylarin muhakemesinin onun derdi oldugu...

"Sor bakalım kerataya, evli barklı ve çocuklu kadını niye götürmüş evine" dedim.

Su cumle bile bu herifin nasil bir serefsiz oldugunu gostermeye yetiyor. Zira 'evli barkli, cocuklu kadin niye boyle yapmis?' kafasindan yola cikip daha olumu taze olan bir kadini itin gotune sokmak icin binbir manevra yapmis bir adam, gazeteci arkadasinin oglu (ve hatta yanlis anlamadiysam bir sekilde de akrabasi) konunun icinde gecince 'kerata' oluyor 'goster bakalim pipini amcalara' oluyor.

Yazinin sonundaki,

Defne'nin ölümü tipik bir "Su testisi, su yolunda kırıldı" olayıdır!..

hayvanligina hic girmiyorum bile.

Ha Defne'nin olumu beni bir cok insan kadar derinden etkilemedi... Huzur icinde yatsin'dan baska diyecek de bir seyim yok; keza Hincal'a da daha fazla diyecek bir sey bulamiyorum.

Bir arkadasim su yazinin uzerine bir yorum yapmis, daha dogrusu Sezen Aksu'nun su meshur Hincal'a yazilmis mektubunu hatirlatmisti, onu alintilamaktan buyuk keyif duyarim,

'Sen zalim bir adamsin Hincal.'

P.S.: Ha illa boyle varsayimlar uzerinden yola cikacaksak, onun bunun dediklerini motto belleyip saga sola sika sika gideceksek soyle de bir sey var Hincal Uluc, buyur...

Vanity Fair Hollywood Issue 2011

2011-02-04T12:24:00.002+02:00

Vanity Fair, Oscar arifesinde geleneksel hale getirdiği Holywood Özel Sayısı'nı bu sefer de geciktirmedi ve Annie Lebowitz'in alameti farikası olan türde bir fotoğrafla sinema dünyasının geleceği olarak görülen 14 oyuncuyu, deneyimli aktör Robert Duvall'in gözetiminde kapağa taşıdı.

Oscar adaylıklarında es geçilen Andrew Garfield'ın burada hak ettiği yeri alması güzel hareket. Ancak yine de Six Feet Under'da göründüğü ilk sahneden itibaren oyunculuğuyla allak bullak etme konusunda çıtasını halen düşürmemiş olan Ben Foster'ın eksikliği mevcut.

Best Of The Best: Los Angeles Lakers 1988

2011-02-04T12:20:00.001+02:00

The White Stripes (1997-2011)

2011-02-04T11:29:00.005+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=0L7FuA8Rry8

2000'lerin başında rock müziği ele geçiren 'The' akımını en güçlü iki grubundan The Strokes yeni bir albüm üzerinde çalışırken, The White Stripes buraya kadar dedi. Ne 'The' akımının çok iyi bir takipçisi oldum, ne de The White Stripes'ın çok büyük bir hayranı... En sevdiğim gruplar arasında bir çırpıda adını söylemem ya da en sevdiğim şarkılar arasında hemen dilimin ucuna gelmez bir şarkıları. Ama iyi bir grup olduklarını, çok iyi şarkıları olduğunu rahatlıkla kabul ederim.

Ben The White Stripes'ın değil ama Icky Thumb albümünün hayranıyım. Albüme ismini veren şarkının Jack White'a has, sinsi gitarları, Meg White'ın kalp ritmini değiştiren davulları ile tanışmıştım bu kibrit kutusunda çalınıyormuş gibi duran bu patlamaya hazır albümle. Sonraları iyice içine girince, bu muhteşem şarkı bile öncelik sıralamamda geriye düşmüştü. A Martyr for My Love for You, Catch Hell Blues, Bone Broke ve tabii ki Conquest. Jack White'ın sinir bozucu derecede kırık dökük olan sesi ile iyice blues'a batırılmış gitar melodileri halen duyduğum en iyi düetlerin mimarları. Bu yazı The White Stripes'ın arkasından bir ağıt değil, sadece en sevdiğim albümlerden olan Icky Thumb'ı bir kez daha layığıyla anmak için iyi bir fırsat.

Now you know who made the conquest

She, with all her female guile

Led him helpless down the aisle

She had finally made a conquest

Alper Yılmaz Who?

2011-02-04T00:09:00.006+02:00

Fotoğraf North Carolina State'in tarihin en büyük sürprizlerinden kabul edilen 1983 NCAA şampiyonluğundan. Başardıklarının önemi ve hatta son top da düşünüldüğünde şaşırmamak gerek herhalde. O dönemler ne kadar son basketin Hakan Şükür'ün olimpiyattaki golü kadar bilinçli olduğu iddia edilse de daha sonra olayın kahramanı Lorenzo Charles Oyak Renault'dayken aldığı biraların etkisiyle de Faruk Akagün'e bunun tesadüf olduğunu itiraf etmiştir.

Foto: Andy Gray

Sex, Droga, Bodiroga

2011-02-01T04:38:00.005+02:00

Tayfur Havutçu'nun jübilesinden sonra soyunma odasında çekilmiş fotoğrafındaki boşluğa düşme hissi bile yeterince dramatiktir. Onunkini bu yüzden düşünemiyorum bile. Kalbimi çok kırdı, canımı çok yaktı ama hala izlerken ben de ağlıyorum onunla beraber.

Bu Adam Kim Diye Soran Olursa...

2011-01-30T17:19:00.001+02:00

En cok da bunu ozledim...

Amiiiiiiiiinnnnn!

2011-01-28T00:28:00.002+02:00

19 Mayıs 2005

26 Ocak 2011

Wilt 'Tokmakçı' Chamberlain

2011-01-25T12:31:00.002+02:00

"Eskiden keyifti yaaa... Şimdi bu ne yaaa..."

10 Numaranın Yakışmadığı Adamlar

2011-01-18T03:45:00.002+02:00

İkisi de canım ciğerim ama sanırım sağdakine karşı apaçilik yaklaşımım daha bir başka seviyede. Sağdakine milli takımda neyse de soldakine yakışmıyor bu numara, sağdaki de 12 giyince daha güzel.

Yad Eliyahu Hazır!

2011-01-18T03:40:00.003+02:00

Maccabi'nin Top 16 öncesi hazırladığı video, bizim topraklarda taraftarı motive etmek için böyle bir şey olursa, olsaydı hani imagine all the people, biranız benden, Orta Doğu'daki içki yasakları gelmemişse tabi henüz.

The Gunslinger

2011-01-17T16:30:00.001+02:00

En güzel günlerimin

üç mel'un adamı var:

Biri sensin,

Biri o,

biri ötekisi...

Kanlı bıçaklı düşmanımdır ikisi...

Sana gelince...

Ne ben Sezarım,

Ne de sen Brütüssün...

Ne ben sana kızarım

ne de zatın zahmet edip bana küssün..

Artık seninle biz,

düşman bile değiliz..

Nazım

Don't Mess with BVB'09

2011-01-14T23:38:00.003+02:00

21 Mayıs 1997

28 Mayıs 1997

Foto: Getty

Such a Saint But Such a Whore

2011-01-11T18:25:00.003+02:00

'Kac yasindasin?' dedim, '28' dedi... Ictik once biraz... Sonra daha cok ictik...

'Hadi' dedim, 'bana gidelim'... 'Olmaz' dedi, 'Bana gidelim...'

'Sen yarin izinlisin, ben ise calisiyorum. Sana gelirsem sabah ise gitmek zor olacak.' dedim. 'Beni eve cagirirken ne istediginin farkindayim.' dedi...

Anlamasi beni sevindirdi, daha fazla dil dokme zahmetinde bulunmaktan kurtulmustum.

'Olmaz' dedi dusuncelerimi kesercesine, 'Olmaz cunku ben bakireyim, evlenmeden olmaz.' dedi. 'Bakire misin? Hassiktir oradan be! 28 yasinda bir Ukrayna'li nasil bakireyim diyebilir?' dedim.

'Siz Turkler...' dedi... Kafam guzeldi, 'Burasi Turkiye degil di mi? Sanirim sarhosum' dedim ve oldugum yere kustum.

Jasikevicius 2010

2011-01-09T19:45:00.004+02:00

http://sarunas13lt.blogspot.com

Jasikevicius 2010'u nasıl geçirdi? Birkaç dakikalık harika bir özeti. Videonun sahibinin blogu da bir kişiye ancak bu kadar hayran olunabiliri, adanmışlığı gösteriyor resmen. Ben böyle bir şey görmedim Haşmet!

Take It Backwards

2011-01-08T23:57:00.001+02:00

Bahis Alışkanlıkları Anketi

2011-01-07T20:56:00.002+02:00

Dostlar, şöyle bir anketimiz var. Kısacık, dolduruverin. 250. kişiye de forma veriyoruz.

Loading...

Hot Prospect Fitne Fücur

2011-01-07T15:16:00.004+02:00

4-5 kitap yazdiktan sonra elde ettigi ortalamanin ustundeki satis rakamlariyla gotu kalkan ve edebiyat bilgini kesilen, Cihangir-Beyoglu-Asmalimescid dolaylarinda takilip cay ictigi yerlerde suslu puslu cumleler kurarak etrafindaki dalkavuklari mest eden, 'Ulan hic guzel kiz yok mu etrafta arkadasim ya?' dusuncesiyle edebiyatci durusundan zerre taviz vermeden etrafi suzen suzme bir yazar olmak, 'Shaaaaaakespeare! Uh, yarebbim...' diye hapsurarak sanat dunyasinda nev-i sahsima munhasir sarsintilara sebep olmak olacak sonum.

Simdilerde sonralarda degil,
Demindeyim bu akşam,
Pişman desem değilim,
Bir hayvanım bu akşam.

Bi' sigara baglasana bebegim. :x

Geldim Emmioglu

2011-01-07T14:48:00.003+02:00

Yaklasik uс ay oldu buraya geleli. Bu ulkenin adini ilk duydugunuzda akliniza gelebilecek seyler bellidir.

Kadinlar
Vodka

Rusya'dan bahsetmiyorum ama, yavru vatan Ukrayna'dan bahsediyorum...

Simdi de akliniza Andriy Shevchencko, Taras Shevchencko (Nasil bir sulaleymis arkadas demeyin, bunlar akraba bile degiller. Bunlarin ad-soyad anlayislari bir hayli degisik.) ve guney sahillerimiz geliyor degil mi?

Kucuk kardes Ukrayna, Sovyet doneminin sonunda Rusya'dan ayrilan en buyuk ulke fakat Rusya'nin da en buyuk somurgelerinden biri oldugu soylenebilir. Enerji kaynaklari, tabii kaynaklari derken bir cok seyleri hala Rusya'ya bagli durumda.

Burada oldugum sure boyunca soyleyebilirim ki hicbir hukuksal gerceklik burada islememekte. Kacakcilar, sahteciler her yerde cirit atmakta. Kumarhaneler de otobus duraklarinda bile var diyebilecegim kadar fazla.

"Yedek kulubesinde bile gordum"

Ulkede vergi az, bu yuzden bizim ulkemizde luks sayilabilecek cogu sey buranin en fakir ailesinde bile mevcut. Jip en basitinden, spor arabalar, mutfak gerecleri, LCD televizyonlar...

Vergi az evet ama su da bir gercek, maaslar da cok az. Ortalama bir doktordan daha fazla kazandigimi soyleyebilirim hem de masabasinda oturarak. Bunu da soyle aciklayabilirim, hastahanelerde hala isitilarak dezenfekte edilen metal siringalar bulunmakta...

Maas az olunca sistem ister istemez rusvete donmus. Burada bir ogrenci olarak yasiyorsaniz;

1) Polise isiniz dusmeyecek.
2) Polis size hic dusmeyecek.
3) Hasta olmayi akliniza bile getirmeyin.

Burada yasayan bir is adamiysaniz (daha dogrusu daha yeni islerini oturtmaya calisan bir is adamiysaniz...) ustteki maddeler tekrar gecerli olmak uzere;

4)Devletle cok fazla isiniz olmayacak, burokrasiyi minimumda tutacak ve her zaman tutarli olacaksiniz.
5) Calisanlariniza asla zaaflarinizi belli etmeyeceksiniz.
6) Calisanlarinizin sizin para kazanmaniz icin caba sarfedeceklerini zannetmeyeceksiniz.

Zira ac karinlarini doyurmak icin gereginde sizden borc isteyen bu insanlar haftanin 4 gunu calisip 3 gunu de o disco senin, bu disco benim dolasarak kazandiklari uc kurusu car cur etmeye bayilir ama bir gun fazla calis da karnini doyur desen orali bile olmaz.

Ukrayna denince dedim, hemen dedim, akla dedim, kadinlar geliyor dedim... Bana da bu teklif ilk geldiginde boyle olmustu, yalan soylemenin luzumu yok. Hatta soyle diyeyim, bana Ukrayna oyle anlatilmisti ki havaalanina iner inmez onumde ciplak kadinlar gecidi olacagini sanmistim. (Birazcik abarttim tabi ki...) Ama olay oyle olmadi tabi...

Her hafta bir gun disco'ya gidiyorum. Oyle disco'da hatunu besle, icir, dans et sonra eve gotur durumu da yok. Hayatinin tokadini yer, elini once cebine sonra da aksam evde ...sey... yastigina atar misil misil uyursun.

Olmuyor degil, oluyor ama Turkiye'de anlatildigi kadar da kolay gerceklesmiyor bunlar. Ki Kiev, Donetsk, Kharkov'a nazaran daha mutevazi bir sehirde yasamama ragmen soyluyorum bunlari. Oralarda bir cok sey daha da beter durumda.

Gunluk yasamda ciddi anlamda can sikici seyler de yasanmiyor degil. Bunlardan birini soyle anlatayim;

Sabah uyku sersemi kalkiyor, yuzunuzu yikayip dislerinizi fircalamak icin lavaboya gidiyorsunuz. O buz gibi su yuzunuze carptiginda kendinizi biraz daha dinclesmis hissediyor ve hemen gunluk egzersizlerinizi yapmak icin odaniza gidiyorsunuz. Bilmem kac tane mekik, bilmem kac tane sinavin akabinde sip-sak bir dus alip kahvaltinizi da ettikten sonra paril paril bir gunu elinizde kahve ve sigara ile birlikte camdan etrafi seyrederek karsiliyorsunuz.

Ise gitmek icin giyinip evden disari adimi attiginiz andan itibaren asla yere bakmamaniz gerekmekte mumkun oldugu surece. Bunun sebebi havada yuruyor olmaniz degil, buradaki insanlarin yere tukurmek ve hatta tukurmekten ote rengarenk balgamlarini yere zimbalamaktaki rahatliklari. O ana kadar vucudunuzu dinclestirmek icin yaptiginiz hersey bir mide bulantisi yardimiyla tamamen bosa gitmis oluyor.

Bir diger konu da sigara...

Sigara icilmesine karsi biri degilim, sanirim biraz da fazla icmekteyim. Yere izmarit atilmasina sinir olurum, elimden geldigince de atmamaya calisirim. Cok sukur bunlar o konuda rahatlar, yere izmarit atmiyorlar pek fazla. Cevre konusunda da pek bir duyarli olduklari icin pek cok yerde cop kutulari var, adim basi denk gelmeniz mumkun. Bu sebepten oturu arkadaslar izmaritlerini yanar vaziyetteyken cop kutularina atiyorlar. Yanan cop kutulari buranin milli hazinesi olarak kabul edilmis durumda ve kultur bakanliginin korumasi altinda.

Burada kaldigim sure cok uzun bir sure sayilmaz, belki daha sonra daha farkli seyler yasar ve bunlara ek olan bir dolu sey daha yazabilirim ama simdilik bunlara dayanarak edindigim izlenim bu insanlarin hala Buyuk Abi Rusya'nin samarini yedikleri hem de her gun, hayatin her alaninda...

Taras Shevchenko yeni bir dil yaratmis, bir milliyetcilik dalgasinin gaziyla... Bununla gurur duyuyorlar. Artik farkli bir bayraklari ve dilleri olmasina ragmen yine her sey Rusya'nin etrafinda donmekte. Su gune kadar tek tuk Ukraynaca konusan insana denk geldigimi soyleyebilirim.

Komunist rejimle ilgili goruslerim de bambaska bir tartisma konusudur ama bu insanlar o duzenden kapital duzene, hem de yeterince vahsi kapital bir duzene, gecisin ardindan ciddi anlamda ambale olmus gorunuyorlar. Buyuk bir boslukta sadece yasamis olmak icin surunuyorlar...

Commodore 64'u bilmeyen, atarinin ne oldugundan zerre haberi olmamis bir toplumun onune bir gun aniden Apple MacBook atildigini ve "Alin bunu takilin iste" dendigini; daha aletin ne boka yaradigini cozememis bu insanciklara ay sonunda elektrik faturasi, internet faturasi gonderilince yasadiklari soku hayal edin...

Ukrayna'nin bana bir faydasi olacak mi, hayatima etkisi ne derece buyuk olacak bilemem ama cok farkli bir tecrube yasamis olacagimi ve bunun mutlulugu ile geri donecegimi biliyorum...

Şahan

2011-01-05T05:49:00.003+02:00

En azından benim çevremde Şahan Gökbakar'a sempati ile bakanın sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Ben ise an itibariyle nötrüm, gidişatın negatif olduğu da aşikar. Çakma Jack Nicholson triplerinin ya da magazin basınında sürekli başka saçmalıklarıyla gündeme gelen, kendini yukarıda gören haliyle bu durum gayet normal. İlk televizyon programının videoları dönem içinde bizim okulun ftpsinde Lost'un çok üzerinde talep edilen, yurt insanlarının üzerine en çok konuştuğu malzemeleri sağlayan şeylerden olmuştur. O dönemki pek çok işini bayağı sevmemin ötesinde, bizlerle aynı okuldan mezun olmuş, okula dair bazı şeyleri ince ince işlemesi ile kalbimizi kazanmıştır. Özellikle "Salih Ağabey" karakterinin, benim de favori yurt görevlilerimden olan Salim abimizden esinlenme olduğu konusunda ciddi ipuçlarının olması da benim tarafımda bir başka unsur zira bir ara o da yurtta kalmış, Salim abi de orada yurtta görevlisiymiş. Salim abinin, ziyadesiyle geyik, biz dışarı çıkarken "olm şunu yatırıversinize lan" diyerek sürekli elimize iddaa kuponları veren, internetle fazla haşır neşir, Fin kızlarla chat yapan bir insan.

Bunların da ötesinde yaptığı işlerde en arkada kalacak filmleri bile ben sinemaya gittiğimde beni nice ünlü komediden çok daha fazla güldürmüş biri. Yaptığı en iyi çalışmalardan biri de "feat. Cem Yılmaz, Sahte Hoca"dır kesinlikle.

Kutsal İttifak

2011-01-05T00:18:00.001+02:00

Geçen sezon bu geyik vardı, anlaşılıyor ki kutsal ittifak güçleri devreye girmiş Manchester United uzatmalarda gol yesin diye birlik olmuşlar bu sezon. Birmigham deplasmanından sonra, Tuncay Şanlı'nın Lakers forması görmüş Matt Carroll usulü şahlandığı takımımız Stoke City'i evine puansız yollayarak şampiyonluk yolundaki kararlılığını gösterdi. Bu noktada David Gill başkandan beklentimiz FA MHK'sına da gerekli ayarları vermesidir, camiamıza yapılan bu ittifak hareketini kınıyoruz. Herr Pekdoğru'nun da dediği gibi bu takımın taraftarı EPL maçlarının son dakiaklarında ayak ayak üstüne atıp maç seyredemeyecek mi?

Gülhaneli Stretford End'liler

Ziya Doğan'la Rebuilding

2011-01-04T00:50:00.006+02:00

Şu sıralar 3.Konyaspor dönemini yaşayan Süper Lig'imizin Old School Coach'larından Ziya Doğan'ın ikinci Konya macerası yanlış hatırlamıyorsam Konya'ya ayak bile basmadan sona ermişti. Yine Hüsnü Özkara ile başlanan bir sezon içinde geldiği Konyaspor'un kadrosunun yarısını devre arasında göndermeye kalkınca, yönetim 3 gün içinde çileden çıkıp paketlemişti kendisini.

Kadroya gördüğümüz kadarıyla sezon başında Messi'lerin, Xavi'lerin alınmadığı ve gelenlerin gidenlerden ciddi anlamda ne fazlası var sorusuna hiçbir cevap bulamadığınız bu sezonda devre arası da aynı akıbet sürüyor. Birilerinin gelmesi zaruri olsa da gene bir alay adam da gidiyor, üstelik yararlı olabilecekken. Almanya milli takımlarının alt yapısının gol rekorlarını kıran, en azından kadrodaki bir sürü adamdan daha yetenekli olan, hiçbir şey için olmasa bile geçen yıl playofflarda Karşıyaka'ya attığı gol için bile özel olan Erdal Kılıçaslan da gidenlerin arasında (O muazzam gün için Gürkan Menteş'e her gün rep veriyorum, büyük katkı verdi o gün.).

Konyaspor, bu sezon borçlarını ödeme hedefiyle bütçeyi fazla zorlamak istemedi, o nedenle de kurulan kadronun bu anlamda makul bir tarafı var ama bu kadar yapboz sevdalısı Ziya Hoca'nın karambole başarılı bir coaching sezonu arkasından, GM olduğu bir NBA takımıyla yapacaklarını hayal ettim bir an için, can sıkıntısından Kobe'yi 3-4 kez takas edip geri aldığım NBA Live yıllarıma dönüp, kendime haksızlık ettiğimi anladım.

The Tower Waits!

2011-01-03T16:40:00.002+02:00

Dün sabaha karşı kendimle konuştum.

Ben hep kendime çıkan bir yokuştum.

Yokuşun başında bir düşman vardı.

Onu vurmaya gittim ve kendimle vuruştum

Özdemir Asaf

Saras'lı Fenerbahçe ve Barcelona Yolu

2011-01-03T16:33:00.003+02:00

Yeni milenyumda Avrupa basketbolunda Bodiroga ile Papaloukas arasındaki döneme hükmeden adamdır Jasikevicius herşeyden önce. Ama benim açımdan bundan çok daha önemlisi Zalgiris dışında son dönemlerde devrimsel işler yapan takımların sembolüdür, lideridir. 2003-2005 arası olan iki yıllık dönemi Dünya üzerinde kıskanmayacak herhangi bir atlet yoktur belki de. Kısaca göz atacak olursak;

- Mayıs 2003, Bodiroga ve Fucka ile birlikte Barcelona'yı sonunda ilk Avrupa şampiyonluğuna taşır, ön plandaki adam belki Bodiroga'dır ama onun rolü çok kritiktir. Önemi zaten onun Tel-Aviv'e uçmasıyla anlaşılır, ertesi sezon Barça için hiç de hoş geçmemiştir.

- Eylül 2003, Yeşiller Atina öncesi, yıllar önce Atina'da çalınan altınlarını alırken herkesi mest eder. Sarışın çocuk, sahada neyin nasıl olmasını istemişse öyle yapmıştır, Larry Bird'ü bile kendine hayran bırakmış, Indianapolis biletini iki yıl önceden orada ayırtmıştır.

- Mayıs 2004, Maccabi düşe kalka, ipten dönerek geldiği sezonu unutulmaz hale getirirken bir daha hayatım boyunca görebileceğimi zannetmediğim bir final performansı ile şampiyon olmuştur, Saras bugün futbolda Barcelona'nın yaptığını yapan arıların lideridir, Zalgiris ve Litvanya'nın başlattığı devrimsel basketbol anlayışının daha da mükemmelleşmesini sağlayan adamdır.

- Ağustos 2004, Litvanya'nın o ana dek hep bronz aldığı olimpiyatlarda bu sefer bir sıra geriye düşmesi dahi onların Atina'daki en iyi takım olduğu gerçeğini değiştirmeyecektir. Ertesi yıl Avrupa şampiyonu olan Yunanistan'a deplasmanda üç çeyrekte 40 sayı fark atabilecek kadar eşsiz bir takımın madalyasız dönmesi biraz iç burkucu olsa da Saras'ın en azından Dream Team'le Sydney'den olan hesabını muazzam bir son çeyrek skor performansı ile kesmesi yegane tesellidir.

- Mayıs 2005, en son Jugoplastika tarafından başarılan üst üste Euroleague şampiyonluğu ile Litvanya'dan sonra İsrail'de de tanrılaşır. Sevenleri için acı verici ifadesinin abartılı olmayacağı NBA ve sonrası periyota yelken açar. Dünya güzeli kızlarını Saras'a verirken İsrailli'lerin kendi toplumları dışında birine gelin göndermeye daha az tepki verdikleri pek azdır muhtemelen.

Sarunas Jasikevicius'un sizinle olması demek, sizin için hiç birşeyin imkansız olmaması demektir. Özellikle bu sezon Euroleague karma karışık ve yıllardır zirvedeki aktörleri çok önceden belli, iyice kutuplaşmış yapının bu sezon için yıkılması sürpriz olmayacak gibi görünüyor. Bu noktada Fenerbahçe için de kan kokusu almış köpek balığı demek yanlış olmaz. Birkaç sezon önceki Maccabi'nin bile ötesinde etkileyici bir basketbolla şampiyon olan ve ev sahibi olduğu Final-Four öncesi ağır favori olarak sezona giren Barcelona diğerlerine kıyasla daha hafif siklet bir grupta sadece turnuvanın en zayıf takımları kategorisindekileri geçebildi. Ondan da öte Rubio ve Coach Pascual hakkındaki soru işaretleri uzun süredir mevcudiyetini koruyor. Düzen basketbolunu mükemmel uygulayarak sonuca ulaşmış bir takımın zıt bir yapının sembolü Alan Anderson'ı biraz da panik içinde transfer etmesi ise Katalanlar için hiç de hayra alamet değil açıkçası. Yine, 8 sezondur aralıksız Final-Four yapan CSKA'nın Top 16 bile göremeden nakavt olduğu, ACB finali sonrası çok şey beklenen Caja Laboral'in beklentileri karşılamaktan uzak olduğu ve gruplarında lider olmalarına rağmen Atina'nın düşman kardeşlerinin de pek tatmin etmediği bir ortamda, bu sezon biraz da şansın yanında olması ile pek çok takım için Barcelona yolu ve kupa son zamanlarda olduğu kadar uzak görünmüyor.

Durum böyleyken Fenerbahçe için de Saras öncesi play-offların bile kolay bir ihtimal olmadığı ortamda artık herşeyin olası olduğunu söylemek mümkün. Sarı kanaryalara gelen yılbaşı hediyesine kadar olan süreç için, belki taraftar yapısı belki de medyanın başka hiçbir takıma vermediği kadar gaz vermesinin getirisi sonucunda Fenerbahçe'ye karşı olan yaklaşımın biraz abartılı, beklentilerin de gerçek dışı olduğu düşüncesi hakimdi bende ki kısmen hala da öyle. Geçtiğimiz sezon grup sonuncusu olan bir takımdan feci durumdaki Barcelona'ya karşı alınan bir galibiyetten sonra çok şey beklemek bir yana, Euroleague'in son gününde sahnede olan takımlarla kıyaslayınca bile pek çok defekti ortaya çıkan bir takım için Jasikevicius'un gelişinin de her şey için ilaç olmasını beklememek lazım.

Ukic'in performansı, özellikle de skora katkısı nedeniyle çok beğeniliyor ki bunu oldukça tuhaf karşılıyorum ben. Birkaç sezon önceki o heyecan verici çocuk kanımca Avrupa'da büyük bir yıldız olabileceğine dair beklentileri karşılayamadı üstelik de geleceği için en önemli konu gibi görünen, en büyük eksikliği şutunu önemli ölçüde geliştirmesine rağmen. Herşeyden önce bir oyun kurucu olarak karar verme becerisi zayıf bir guard Ukic. Takım arkadaşlarını devreye sokmada oldukça yetersiz ve şutunun girmediği günlerde de çok zorlayan, takımın hücumdaki akışkanlığına ciddi zarar verebilen biri. 3-4 metre mesafeden sürekli bombeli atışlar deneyen ama Navarro olmayan birinin takımı ciddi ölçüde kısıtlayacağı aşikar. Bir başka büyük sıkıntı da ofansif açıdan takımın toplam potansiyelinin üst seviye için yetersizliği. Eğer karşı pota altında sayı üretme açısından en verimli adamınız Oğuz Savaş'sa sertliğin çok daha yukarılara çıkacağı üst turlarda işiniz hayli zordur. Keza, çok da uzak olmayan bir geçmişte kadronuzun zayıf halkası, istenmeyen adamı haline gelmiş, en iyi gününde bile hücumda güvenilir olmayan Vidmar'ın sakatlığı ile üzerine inşa ettiğiniz felsefe ciddi hasar görebiliyorsa, Siena deplasmanındaki görüntü bu anlamda sadece Ukic'sizliğe bağlanamayacak kadar endişe vericidir. Görece ufak şeyleri bir yana bırakırsak, en önemli handikap yukarıya taşıyacak beceri ve tecrübeye sahip coach ve oyunculara sahip olunup olunmadığına dair soru işaretleridir.

Öncelikle coach Spahija birkaç yıldır önemli bir potansiyel olsa da bu seviyenin ağır abileri için kalifiye olduğunu henüz ispatlamış değil. 2003 ve 2005'te potansiyeline oranla en sinir bozucu hayal kırıklıklarının takımı Hırvatistan'ın genç kadrolaruna ümit vaat eden bir basketbol oynatmış, herhangi bir FIBA organizasyonunda bulunmaya tövbe edecek kadar büyük bir hakem katliamına kurban gitmemiş olsa belki de büyük bir başarıya da imza atmış olacaktı. Milli takım performansı ona Maccabi ve TAU kapılarını açarken yine onun hep potansiyeline yatırım yapıldı. İkisinin de son yıllardaki en iyi kadrolarını devralmamasına rağmen belli bir standardı tutturdu ama onunla devam edilmedi. Özellikle TAU ile Final Four oynamış ve şampiyon CSKA'ya ecel terleri döktürmüş olmasına rağmen (her ne kadar kulüp için büyük önem arz eden Ivanovic için tekrar fırsat doğmasının etkisiyle olsa da) tercih edilmemesi önemli bir nokta.

Bir adım öteye geçerek düşününce coach'un karakteri öne çıkıyor. Sınırlı takımlara iyi savunma yaptırarak verim alması onun tanımlayıcı özelliği. Elit kadroları ve yüksek egoları yönetmek, kritik bölümlerde oyuna müdahele edebilmek ve kazanan stratejiler belirlemek, belli bir düzeyin üzerinde hücum efektifliğini sağlamak gibi zirve yolunda ayırt edici unsurlar Spahija'nın henüz kendini kanıtladığı alanlar değil. Çıkış arayan, başarıya aç ve fazla ego sorunu bulunmayan (eh, Mirsad da yaşlandı artık, yok edici etkisi düştü haliyle) takımlar için belli bir standartı sağlamak için ideal bir isim, özellikle de gelecek adına yavaş yavaş taşları üstüne koyması gereken, önceki sezondan sonra risk alma konumunda bulunmayan Fenerbahçe gibi bir takım için. Teknik açıdan da eldeki kadro yapısına ve ülkedeki basketbol anlayışına göre bir sistem geliştirebilen, Pini Gershon gibi kendine has birşeyler oluşturması gerekmeyen biri de bu durumu güçlendiriyor. Fenerbahçe'nin sahip olduğu şartlar ve sahip olması gereken hedeflerle çok ideal bir isim tüm bunları düşününce. Ancak Messina'ların, Ivkovic'lerin, Obradovic'lerin liginde bir oyuncu olabileceği henüz ispatlanmış değil. Ağır abilerin neredeyse bütün elit oyuncuları paylaştığı ve bir sürü yüksek egonun yönetilebilmesinin başarı yolu olduğu bir ortamda, onun pek taviz vermeyen sert yapısının ne seviyede uyum göstereceği biraz muallak şimdilik, özellikle gelecekte bu yönde bir gidişatı olabilecek Fenerbahçe için. Ancak Jasikevicius'un onun için önemli bir test olacağı da aşikar. Spahija hakkındaki son bir nokta da rivayetlere göre kadronun belirlenmesindeki bazı tercihleri. Sean May transferi ve Engin'in sakatlığında alternatif başka bir oyun kurucunun düşünülmemesi (bu tercih zirve seviye için yanlış olsa da geleceğe yönelik hedeflerin öncelik olduğu düşünüldüğü takdirde makul olarak da değerlendirebilir kanımca) de bir başka negatif unsur. Kadro olarak yeterlilikse daha büyük bir soru işareti. Fenerbahçe önemli ölçüde görev adamı kimliği ön plana çıkan ve hücumda takımı sırtına alıp taşıyan oyuncuların fazla olmadığı bir takım. Eğer devlerle boy ölçüşecekseniz sadece savunmanızın yapabilecekleri üzerinden yapacağınız bir kurgu muhtemelen yetersiz kalacaktır. Tecrübe açısından Mirsad, Ömer, Tomas gibi isimler kısmen önemli olsa da kadro görece genç ve tecrübe çok çok önemli bir faktör.

Saras'ın harika bir yılbaşı hediyesi olması ise onun hali hazırdaki kariyerinden çok Fenerbahçe'nin potansiyelini önemli ölçüde yukarı taşımak için ideal bir isim olmasından kaynaklanıyor bence. Mesela verim alınamayan Darius Lavrinovic, onun için harika bir pick&roll partneri ve sahadaki görüntüsü mutlaka değişecektir. Cemal Nalga'ya uzaylı müdahalesi yapılmış gibi hissettiren birinin hücumu kısıtlı Fener uzunlarına katacağı şeyler muhakkak ki ciddi bir seviyede olacaktır. Kinsey'i alley-oop bitirirken ya da Ömer Onan'ı bugünkü gibi hücumda ekmeğini üçlüklerden daha sık, on sene önce Efes'in 5+1.adamı olduğu gibi Ferrari haliyle Mulaomerovic'ten aldığı pasları alırcasına fast break turnikeleri atarken göreceğiz. Herşeyden önemlisi Ukic'in beceremediği oyun kuruculuk işinin en iyisi sahada olacak, savunma odaklı bir takımı müthiş koşturacak ve Fenerbahçe'nin hücum potansiyeli çok fazla artacak, hata yapanları anında uyarıp liderliğini ortaya koyacak, Ömer Onan'ın Edirne dışında pek etkili olmayan hakemlere itirazlarını takıma katkı sağlayacak şekilde yapacak, en nihayetinde sahada herkesin motivasyonunun artacağı pozitif bir sinerji hali olacak muhtemelen. Teknik taktikten öte Fenerbahçe'nin kadrosunda bulunmayan Euroleague zirve seviyesinde fark yaratacak, elini taşın altına sokacak, muazzam bir "winner" sahada olacak, resmi çok fazla yönden pozitif etkileyecek.

Jasikevicius'la ilgili soru işaretleri yok mu? Çok fazla. Ama şu fiziken çok kötü durumda olduğu ve geç başladığı bir sezonda Rytas gibi bir takımda yaptıklarına bakınca, Panathinaikos gibi hiç bir şekilde uymadığı, sırf taraftar şovu uğruna transfer edildiği bir yerde bile Avrupa şampiyonluğu için gereken o küçük farkları yaratabildiğine ve gittiği her yerde bir şekilde katkı yapıp, başarısız olmadığını düşününce Fenerbahçe taraftarları her açıdan heyecanlanmalıdır.

Takımdaki herkesin kendisinden çok şey öğreneceği, egosu takım içinde kabullenilebilir, sahadaki defoları kapatılabilir ve pek çok ihtiyacı karşılayabilir bir adam Saras. Sovyetler Birliği'nde doğduğuna inanamayacağınız kadar farklı, zor, dünya kadar kaprisini okuduğumuz bir karakter ama onun egosu hep kazanmak istiyor ve istediğini büyük ölçüde hep alıyor. Kötü Indiana Pacers ve Panathinakos tercihlerinde olduğu gibi hep iddialı bir yerde olmak istiyor ve Fenerbahçe de bence maddiyatın arka planda olduğu bir tercih. Rytas'ın Top 16 yapamaması durumunda daha iddialı bir takıma geçeceği dedikoduları varken, o takımı elenmeden potansiyel gördüğü bir yere gitmeyi tercih etti. Onunla geçinme konusunda fazla sorun yaşanmazsa belki çok yukarılara taşıyamaz ama oralar için ciddi bir aday yapacaktır Saras.

Yazıda genel olarak Fenerbahçe'ye dair eksiklerden bahsettik zira amaç Euroleague'de Final-Four yapan, şampiyon olan takımlar seviyesine giden yolu tartışmaktı biraz. Bu noktada haliyle daha çok eksikleri gündeme geldi Fenerbahçe'nin zira oradaki takımlar senelik değil sürekli olarak oraları planlayan, en üst seviyede ayıran o küçük farkları yaratmak için bütçe ve kadro olarak çok fazla şeyi ortaya koyan takımlar. Bu kadar komple olmanın ön planda olduğu bir ortamda, eksiklerinize acımadan saldırılırken, belli şeyleri iyi yapmak kadar komple bir takım olabilmek de ön planda. Hem Euroleague'in bu sezonki konumu hem de oluşan bu Jasikevicius fırsatı Fenerbahçe için ümit vaat etse de yol kolay değil, özellikle de Yunan'larla kapışmak kaçınılmazken. Aynı üç sezon önce play-off yapan takımda olduğu gibi Fenerbahçe kendini hazır tutmalı. O takım çok iyi bir takım olmamasına rağmen, biraz şansının yaver gitmesiyle yolunun açılması sayesinde ama en çok da eline fırsat geçtiğinde o fırsatı kullanabilir, kadronun maksimumunu kullanabilir oluşu ile o noktaya ulaşmıştır. Bu arada gerilimden her branşta pozitif bir enerjiyle çıkabilen Fenerbahçe ile o konunun uzmanı Panathinakos'un olası bir play-off eşleşmesi basketbol açısından müthiş şeyler vaat ediyor, taraftarlar bir yandan Obradovic'ten intikam alma fırsatına sahip olacak Saras başka bir yandan...

Belki en sevdiğim oyuncular kategorisine girmez Jasikevicius ama benim için en özel adamlardan biridir. Ve böyle birini ezeli rakibinizde görmek canlı izleme keyfinden çok daha fazla kıskançlık getiriyor açıkçası. Transferi öğrendiğim anda o anki ruh halimin de etkisiyle kendimi jiletlemek hiç de kötü bir tercih gibi gelmedi doğrusu. Allen Iverson şöhret ve isim olarak bu ülkeye gelmiş belki en büyük sporcu ama benim nazarımda Türkiye'ye gelen en büyük atlet Saras'tır.

Prototype 2

2010-12-19T22:30:00.002+02:00

İlk Prototype oyununun benim için yeri ayrıdır. Bayağı etkileyici bir oyun olduğunu düşünmekle beraber, askerden döndükten sonra oynadığım ilk oyun olması sebebiyle de anısı her zaman taze kalacaktır. O zamanlar oyunla ilgili nacizane bir incelememi şimdi dutluk olan şurada paylaşmıştım. Bu güzel oyunun devamı ise Spike Video Game Awards'ta Activision tarafından duyuruldu ve bu benim yeniden klavyeye sarılmam için yeterli bir sebep.

Şimdilik bilinenler yukarıdaki teaser'da verilenler kadar. Bu sefer virüsü kendisine enjekte ederek, ilk oyunda oynadığımız karakter olan ve Manhattan'daki salgının sorumlusu Alex Mercer'ın peşine düşen James Hellen karakterini yöneteceğiz. Oyunun çıkış tarihi 2012 olarak gözüküyor. Teaser'daki görüntüler ve hali hazırda teaser'ın kendisi pek yaratıcılık esamesi göstermese de neticede kendisi, çıkış tarihi olas,ı ertelemeler ile birlikte, 'anasının nikahı' olarak tabir edebileceğimiz bir tarih olan bir oyunun teaser'ı... Takipteyiz.

Şili'li Madenciler Old Trafford'da

2010-12-14T00:39:00.005+02:00

Şili'de bir maden göçüğünde günlerce mahsur kaldıktan sonra kurtarılan maden işçileri dün gece Manchester United'ın özel konukları olarak Manchester'da ağırlandılar. Bu konuda daveti yapan esas kişi de babası da bir maden işçisi olan Sir Bobby Charlton'mış bu arada. Şili'li madenciler Arsenal maçı öncesi Manchester United idmanını ziyaret edip imza aldıktan sonra Old Trafford'da maçı izlediler. Adamlar kurtulduklarından beri gerçekten hayatları değişti.

Fotoğraf: Guardian

Expendables Of 2010

2010-12-12T20:24:00.002+02:00

En İyi 10 Sophie Ellis Bextor Şarkısı

2010-12-10T13:49:00.005+02:00

Sophie Ellis Bextor'a olan sevdamı anlatmaya başlasam, blogu bir gün kapatmak zorunda kalırız. O yüzden müziğe kendimizi veriyoruz. Konserden önce ısınmalık.

10- Take Me Home (Read My Lips)

9- Today's The Sun's On Us (Trip The Light Fantastic)

8- Music Gets The Best Of Me (Read My Lips)

7- Me and My Imagşnation (Trip The Light Fantastic)

6- Bittersweet (Make A Scene)

5- Catch You (Trip The Light Fantastic)

4- Murder On The Dancefloor (Read My Lips)

3- Groovejet (Read My Lips)

2- Mixed Up World (Shoot From The Hip)

1- Get Over You (Read My Lips)

Bonus: Freemasons feat Sophie Ellis Bextor - Heartbreak Make Me A Dancer

Saras, El-Amin, Rubio

2010-12-09T02:57:00.003+02:00

Fenerbahçe'nin Euroleague maçları benim için ilgi çekici hikayeler barındırmaya devam ediyor. Önceki hafta Saras'ın geri dönüşü ve El-Amin'i izlemek maç öncesi yeterince heyecan vericiydi. Bu haftanın menüsünde de Ricky Rubio'yu canlı izlemek var ki hem kendisi hem de o ne durumda olursa olsun müthiş heyecan verici bir olay bu benim açımdan (Derken maçtan önceki gün itibariyle oluşan bir durumdan dolayı maça gidemiyorum, oh shit denir ancak buna). Bunun sebebi de onun oyunculuğundan öte 8 Ocak 2008'de tanık olduğum o muazzam performanstan geliyor. O maça geçmeden önce Saras hakkında da iki kelam laf etmemek olmaz.

Hala içten içe kızgınımdır Jasikevicius'a, onun gibi çok özel birini beş senedir adam gibi izlemekten mahkumuz neredeyse. PAO ile belki tekrar Euroleague şampiyonluğu yaşadı falan ama onun değerinin gerçekten bilindiği bir yere gitmedi. Aynısını NBA'e giderken de yaşamıştı, onun rekabetçi ruhuna uygun, o zaman için başarıya daha yakın bir takım seçti kendine pek uygun olmasa da... Sonrası malum, onu kenarda her gördüğümde ben de bir of çektim derinden. Panathinaikos kararı bu kadar zamandır oynamayan bir oyuncu için kötüydü özellikle. Ona zirve yaptırmış bir coach ve oyun sistemini seçmedi ki yeşilleri Avrupa şampiyonu yapan adam olmasına rağmen ona hiç uygun olmayan bu ortamda ne yaptığını sorguladım sadece. Gerçi kendi içinde de yeterince karışıklığa her zaman açık, hatta ona zirve yaptıran coach Pini Gershon'un "Benim Jasikevicius'a ihtiyacım yok çünkü elimde Lynn Greer var." dediği bir ortama gitmemek de kendi içinde çok kötü sayılmayabilir başka bir açıdan bakınca. Onun Yunanistan serüvenine dair isteyenler şu leziz yazıya da bir göz atabilirler bu arada.

Kimilerine göre Euroleague'de binbir türlü sorunla uğraşan Cibona'dan sonraki en kötü takıma gitti birkaç hafta önce Saras, profesyonel kariyerine başladığı yere, en önemlisi de ondan yararlanmayı bilecek ve ona ihtiyaç duyan bir yere. Hiç hazır olmadan ve ligin en etkili dış savunmalarından birine karşı adam gibi süre aldığı ilk maçında yaptıklarından sonra o kaybettiğimiz yıllara tekrar yandım. Cemal Nalga'yı Petravicius'un gelişmiş modeli gibi gösteren bir adama ne denir ki? Iron Maiden'ın şaheserlerinden Wasted Years bile ne yazık ki bu noktada benim ihtiyaçlarıma cevap vermiyor. Rytas'a umut götürse de Saras, Top 16 için umutlar fazla değil ve sonraki aşamada başka bir takımla anlaşabileceğinden bahsediliyor eğer Rytas elenirse. Fazla vakti kalmamışken, onu seyredebildiğimiz her dakika önemli bir nimet artık, kıymetini bilecek bir yere gitmesini isterim Jasi'nin. Hepsinden önemlisi de Eurobasket öncesi kendini hazır tutsun istiyorum, oynaması lazım ülkesinde, en azından milli takıma güzel bir veda için. Zaten manitadan da ayrıldı, oynamaması için böylece benim gözümde tatminkar bir sebep de kalmadı. Yoksa tescilli dünya güzeli bir eşin varken, gelip üç ay kamp yapacaksın, sonra FIBA'nın keyfi düdükleriyle yolun kesilecek falan, ne işim var kanka ben de gelmem hani...

Rytas izlemek Saras kadar El-Amin'i izlemek için de bir şanstı. 2000'lerin ilk yarısındaki Beşiktaş'ın basketbolda baş kaldıran tavrının simgesidir herşeyden önce bu adam ki top oynayışına ayrıca hastasıyız zaten. Bu topraklarda aslında takımı oynatma özelliği bana göre kesinlikle skorerliğinin önünde de olsa atıcı guard olarak benimsenmiştir ki Telekom'daki anlatılmaz izlenir E-Sunt sistemi ile (tribute to Herr Pekdoğru) bunu çok anlamsız bulmasam da Beşiktaş'ta onu biraz olsun takip edenlerin benle aynı görüşü paylaşacağını düşünüyorum. Telekom döneminin zirve maçında da bulunmuş olmak ise unutamayacağım harika bir anı olarak kalacak bende. Herhangi bir ademoğlunun hayat enerjisini sömürebilecek akademik hayatımın en psikopat döneminin finallerinin ortasında gittiğim maçın beklentilerimi fazlasıyla karşılayabilmesinden nasıl bir maç yaşandığını tezahür edebilirsiniz sanırım. El Amin'in boş geçtiği ikinci yarıda attığı 33 sayı açıklanabilir bir şey değil. Tek başına o sezon ACB'yi de kazansa, Euroleague oynasa Final Four da yapsa sürpriz olmayacak, Kral Kupası'nı kazanmış, Avrupa'nın pek çok önemli takımını yirmilere yatırarak mağlup etmiş bir takımı nasıl darmadağın ettiğini görmek cidden paha biçilmezdi. Badalona'nın o sezon Avrupa'da kaybettiği tek maçtır ayrıca. O maça dair kafamdaki en unutulmaz an ise Barton'la Lavina'nın El-Amin'in bir basketinden sonra topu oyuna sokma sırasında birbirlerine biraz sinir, biraz şaşkınlık ama en çok da çaresizlik içindeki bakışlarıdır.

Batuhan, ilk maçında 90+5'de galibiyet golünü getirince sevinçten kendimden geçmiştim. Yalnız sevincim galibiyete değildi pek, daha çok Batuhan'ın çok önemli bir oyuncu olacağına inanmıştım o gün. Bazı özel isimler, mucizevi şeyleri yapabilecek şekilde yaratılırlar sanki, kariyerlerinin ilk parlama noktalarında da böyle özel şeylerin olduğu çoktur, o günkü sevincimin asıl sebebi de bu biraz batıl inanç tarzı yaklaşımımdı. (Batuhan'ın sonrasında geldiği konumu açıklayan en mantıklı komplo teorisi bana göre kendisinin o dönemler Gürkan Efendi'nin en sevdiği topçular shortlist'ine girmesidir.) Ricky Rubio da bu isimlerden biri sanki. İsmini ilk kez duyurduğu Avrupa Yıldızlar Şampiyonası'nda iki kez triple-double, bir kez de quadruple-double yapan, bununla da yetinmeyip final maçında 51 sayı, 24 ribaund, 12 asist, 7 top çalma ile oynayan ama daha da acayibi son saniyede orta sahadan maçı uzatmaya götüren basketi atan çocuktur o. O seviyede müthiş istatistikler yapanlar Enes Kanter ve Kosta Koufos örneklerinde de olduğu gibi genellikle pota altında oynayan kocaoğlanlardır. Bu sefer ise oyun kuruculuk meziyetleri diğer özelliklerinden çok daha fazla ilgi çeken bir oyuncunun olması büyük bir heyecan duymak için ziyadesiyle yeterliydi.

Son birkaç ay kendisi için pek iyi gitmese de ben hala çok büyük bir oyuncu olacağını düşünüyorum onun. Raul Lopez ilk çıktığında bile oyun kurucu pozisyonunda çok güçlü olacağı düşünülen İspanya'da onu geçeceği öngörülen Estudiantes'in fazla spektaküler çocuğu "İspanyol Çikolata" Sergio Rodriguez'den sonra ondan da üstün birinin ufukta görülmesiyle, bu kadar kısa sürede bu kadar çok muazzam guard'ın çıktığı bir yer olarak İspanya'nın basketbol tanrılarınca kutsanmış yer olduğunu düşünmememiz mümkün değildi. Sonrası ne olur orası ayrı bir konu ama geçen sezon adeta kusursuzluğu tanımlayan Barcelona'nın onun düşüşü sonrası geldiği durum bile onun değeri için bir gösterge.

8 Ocak 2008 akşamı salona finalden çıkıp uçarak gitmeye çalışmıştım, Badalona bench'inin arkasında oturup Rubio'nun tüm hareketlerini takip etmekti kafamdaki tek şey. Bir daha canlı izleme şansına erişip erişmeyeceğimin belirsiz olduğu özel bir adamı izlemek kadar kenara gelince nasıl high-five yaptığından (Murat Murathanoğlu'na rep bu arada, onun aksanıyla düşünün burada.), molada tahtaya çizileni nasıl takip ettiğine kadar her detay ilgi çekiciydi benim açımdan ki zaten bir spor seyircisi olarak özellikle de basketbolda sahada sürekli detayları kovalayan, bunlar üzerine düşünmekten ayrı bir zevk alan biri olarak onun konumu ilgimi biraz daha artırıyordu sadece. Ersan İlyasova'yı ilk kez izlediğimdekine benzer şeyler vardı aklımda öncelikle, Ulus'ta metro durağından çıkarken. Bilet baskısı yapan Ankaragüçlüler'e karşı bir daha sanırım hiç o günkü kadar umursamaz olmadım, o derece maçın heyecanı vardı bende. Salona girmemle beraber maç öncesi planlarımın patladığının farkına vardım, Telekom çevre okullardan topladığı veletleri oturmayı planladığım yere tıkıştırmış, yanlarında kadın öğretmenler de var, oraya sızmak mümkün değil. ULEB'in sitesinde görünen 2000 kişilik seyirci rakamına bile yetecek kadar çocuğun maç öncesi yaptığı gürültü sanırım öngörülmüş bir rakibi yıpratma planıydı ama daha çok onların dışında salona gelenleri bayıltmada başarılıydı. İstediğim yere oturmak mümkün olmayınca tam karşıya oturayım dedim, karşıdan izleyelim bu çocuğu. Şans da bu ki stretching'de tam önümüze denk geldi Rubio. Millet ısınırken, adam kenarda bacağına birşeyler sardırıyor falan, önce tırstık adam sakat mı acaba diye. Charlotte Bobcats'in sanırım Türkiye'deki tek temsilcisi Burak Davran'la haftalar öncesinde konuşmaya başladığımız maçın, sınavının saatiyle çakışması sonucu gelemeyişiyle o akşam, ahı tuttu adamın dedim içimden. Sonra suratındaki rahatlığı ve kendine güveni gördüm, rahatladım. İki dakika sonra da çıktı o da şut atmaya zaten. Şut atarken bacaklarının yerden ayrılmak bir yana fazla hareket etmemesi dış şutu ile ilgili defosunun sebebini açıklıyordu bir bakıma, çok çalışarak bile şutunu geliştirmesinin çok kolay olmayabileceğini söyledi maça beraber gittiğim arkadaşım ki yıldızlarda Ülker'de oynamış, Zaza Pachulia'nın gelişi sonrası basketbol kariyeri bitmiş biridir. Devre arasında bu maç bitti abi deyip, Tavacı Recep'e kaçtığı için hissettiği pişmanlıksa sanırın bir ömür boyu silinmeyecek. Neyse maç başladı ve 20 dakika boyunca salonda herkesin ağzı açık izleyeceği resital başladı. Eğer Ertem Şener maçı anlatıyor olsaydı, Ronaldinho'yu Rooney'i falan Erdem Türetken'i anlatıyor gibi anlattığını düşünürdünüz muhtemelen. Gerçi hala yıldız milli takımla Avrupa şampiyonluğunu nasıl yaşadığını çözemediğim, savunmayı boşver yeeeaaa, hızlı hücum yapalım, göze hoş gelen basketbol bu diye kafa ütüleyen Levent Topsakal'ın yorumculuğu da muhtemelen fazla aratmamıştır Ertem Şener'i.

Sahada olduğu ve olmadığı dakikalarda takımının oyunu bu kadar fark eden az adam bulunur ama böyle bir oyun zekasını ve saha görüşünü hayatım boyunca görmedim kesinlikle. Herşeyin bu kadar farkında, savunmanın yapabileceği hamleleri onun gibi düşünüp, tüm ihtimalleri değerlendiren, en iyi kararı alan ve tüm bunları saniyeden kısa bir sürede yapan birine tanık olmadım henüz. Gözler her saniye fıldır fıldır, yaptığınız en ufak bir hatayı bile anında cezalandırıyor. Daha da önemlisi o hataya sizi o kadar kolay zorlayabiliyor ki hayretler içinde kalıyorsunuz. O gün maçın gidişatını El-Amin'den çok onun faul problemine girmesi belirledi, özellikle El-Amin'in sazı eline almasıyla birlikte, o da dördüncü faulünü alıp kenara gelirken havluyu fırlattığı anda maçın nasıl sonuçlanacağına dair bir fikir sahibi olmuştuk. Sonrası ise yukarıda anlattığım hikaye... Bambaşka bir adam bu Ricky, Jasikevicius'ın bıraktığı noktada devralması gereken, herşeyden de öte büyük işler başarması gerektiğine inandıracak kadar özel, bir an önce düzelmesini çok istiyorum bu çocuğun bu yüzden de. Vamos Ricky!!!

LeBron @ Cleveland

2010-12-05T00:43:00.002+02:00

Daha fazlası için; kaynak.

En İyi 20 Kanye West Şarkısı

2010-11-30T14:49:00.005+02:00

Rolling Stone'un playlist sayısına benim de katkım olsun. Aslında listeyi 10'da tutmayı planlıyordum ama, baktım güzel şarkılar dışarıda kalıyor, listeyi 20'e genişlettim. Kanye West'in bütün albümlerini dinlemiş biri olarak söylüyorum, liste çok subjektif bir listedir.

İlk olarak, albümleri en çok sevdiğimden sevdiğime doğru bir sıralayayım.
1- Graduation
2- 808's & Heartbreak
3- Late Registration
4- The College Dropout
5- My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Şimdi de 20 şarkıdan oluşan mis gibi listemiz geliyor

20- The New Workout Plan (The College Dropout)
19- Heard'em Say feat. Adam Levine (Late Registration)
18- Hell Of A Life (My Beautiful Dark Twisted Fantasy)
17- Jesus Walks (The College Dropout)
16- Bad News (808's & Heartbreak)
15- All Falls Down feat. Syleena Johnson (The College Dropout)
14- Gold Digger feat. Jamie Foxx (Late Registration)
13- Good Life feat. T-Pain (Graduation)
12- Through The Wire (The College Dropout)
11- Homecoming feat. Chris Martin (Graduation)
10- Touch The Sky feat. Lupe Fiasco (Late Registration)
9- Amazing feat. Young Jeezy (808's & Heartbreak)
8- Flashing Lights feat. Dwele (Graduation)
7- Heartless (808's & Heartbreak)
6- Good Morning (Graduation)
5- Love Lockdown (808's & Heartbreak)
4- Diamonds From Sierra Leone (Late Registration)
3- Can't Tell Me Nothing (Graduation)
2- Stronger (Graduation)
1- I Wonder (Graduation)

Grooveshark satış koyduğundan dolayı listeyi fizy'de yaptım. Alın, afiyet olsun.

http://isiksaban.fizy.com/p/kanye

Listeler devam edebilir, etmeyebilir de. Crystal Castles listesi yapasım var.

CSKA & Dule

2010-11-20T04:11:00.005+02:00

Efes ile CSKA kaderlerinin birbirlerine bağlı olduğunu düşündüğüm takımlardır. Efes'in oldum olası CSKA'ya ters gelen yapısından dolayı da bu ikisinin birbirleriyle bağlantısı ilgi çekici gelmiştir bana; Mirsad, Langdon, Granger, Brown gibi Efes'ten sonra CSKA'da oynayan oyuncular keza. Hiçbir şey için olmasa bile sırf 98-99 ya da cCc Zalgiris cCc (Tyus Edney mi demeli yoksa?) sezonu olarak tanımlanabilecek o sezonda Zalgiris'in Abdi İpekçi'de Ülker'in fişini çekmesini takiben telefondan dinlediğimiz o efsane maç için bile ikisinin maçları her zaman farklı bir anlam ifade edecektir. İsmet Badem'in ekran başındaki mimikleri, telefon adlı cihazın handsfree özelliğinin belki de tarihteki en etkin kullanımı ve Murat Murathanoğlu'nun şaşkınlıkla mutluluğu bir arada aktaran sesi ve benim jenerasyonum için daha pek çok detay belki de...

90'ların sonunda ülkelerinin basketboldaki konumlarına paralel olarak biri yavaş yavaş Avrupa'daki konumunu sağlamlaştırırken diğeri aynı hızla geriliyordu. 2001'den sonra İstanbul'da bütçeler kısılır ve göreceli olarak mütevazi kadrolarla iyi işler yapılırken, Moskova'da Mirsad Türkcan ve Gordan Giricek imzaları ile temelleri atılan yüksek bütçelere karşı arzulanan noktaya erişilemeyen bir döneme girilirken 2005'te bir başka dönüm noktası gerçekleşti. İmkansızları başarabilen takım TAU'nun, CSKA'yı Moskova'daki Final-Four'da yenip, Ivkovic dönemini kapatırken, Messina döneminin başlayışı ve benim anlayışıma göre Avrupa'daki en doğru basketbolun oynandığı bir süreç. Sonuçta Moskova bu dört sezon boyunca iki kez kupayı alırken kalan ikisinde finalde Messina'nın panzehiri Obradovic'in Panathinaikos'una biri deplasmanda biri de verdiği bir devrelik avansı kapatmasına yetmeyen zaman nedeniyle daha iyi takım olmasına rağmen kaybediyordu. İstanbul'da ise aynı dönemde her sezon daha da geriye giden biracılarda coach değişiklikleri ve onları tanımlayan kelimelerden istikrardan yoksunluk göze çarpıyordu, Moskova'dakinin tam aksine. Hatta CSKA'nın Efes'e net bir üstünlük sağladığı tek dönem de bu periyoda dek gelmektedir. Messina sonrası kadrosu da bir kademe gerileyen CSKA'nın finale ulaşamadığı geçen sezon Efes iyice dibe vurup Top 16'e giremeyeşinin ardından yoğun şans faktörüyle en azından bu sefer ilk turda elenmiyordu. Bu sezon da şu ana kadar tersine dönen bu ivmenin devam ettiğini söylemek yanlış olmaz.

Geçen iki sezonda oynanan basketbol itibariyle Perasovic, enkaz aldım dese gıkımı çıkırmam şahsen. Hal böyleyken Efes'in şu ana kadar fena gittiğini düşünmüyorum kazanılan Cumhurbaşkanlığı Kupası'nı da varsayarsak her ne kadar zirve takımlarla boy ölçüşmek için ciddi defoları olduğunu düşünsem de. Bu ikili arasındaki tuhaf negatif korelasyonu doğrulayacak şekilde CSKA da tepetaklak gidişini sürdürdü bu haftaki mağlubiyetle. Şu ana dek sadece sezon başı grubun en zayıf takımı olarak görülen Union Olimpija'yı evinde farklı öne geçerek başladığı maçta sıkıntılı bir şekilde mağlup ederken, diğer tüm maçlarda farklı kaybettiler. Önemli eksikleri vardı belki ama sonuçtan da öte oyunlarının pek de iç açıcı olmadığı gerçeği var ortada.

Birkaç yıl önce Sırbistan'dayken oradaki arkadaşlarla mevzu Sırp basketbolundan açılmışken hepsi Vujosevic'in adı geçtiğinde onun yetersizliğinden söz etmişlerdi-otostop işareti yaparak aynı zamanda- ki bu oyun hakkında bilgili, mevzuya yaklaşımı Kazım Kanat düzeyinden uzak kişilerdi hepsi. Sırbistan-Karadağ'ın 2003'teki performansının da etkisi vardı belki -her ne kadar Ostojic'in önemli bir parça olacak kadar görece zayıf bir Yugoslav kadrosu ile İsveç'e gelseler de- ama üst düzey takımlar için uygun biri olmadığından bahsetmişlerdi. Partizan'daki performansı o modeldeki bir takım için harikuladenin de ötesindeydi malumunuz, özellikle geçen sezon artık iyiden iyiye birkaç takımın tekeline girmiş Final-Four'a da ulaşarak muazzam bir işe imza atmış biri kendisi. Ki bunda bile bu süreçte yaptığı güzel işlerden çok sonuç alması ilgilendirmiş olabilir, sahada kazanmak dışında pek az şeyi düşünen Sırplar için. Dule, ülkesinde hem çok sevilen hem de çok büyük saygı duyulan bir karakter, saha dışındaki hayatıyla da. Benim aklımda da her zaman yer edecek anlardan biri Boras'taki son dakikaya kadar kafa kafaya giden bir eleme maçında takımı lehine verilmiş bir hakem kararını düzelttirebilmesi olacak. Buna karşın CSKA'nın halini gördükçe Sırp dostlarımdan duyduklarım aklıma geldi ilk önce. Dev bütçesi daralmakta olan CSKA nispeten mütevazi bir takımdan da muhtemelen iyi verim alabileceğini düşündüğü bir ismi getirdi takımın başına ama Dule şu ana kadar sorunları çözmek bir yana kendisi de ayrı bir soru işareti. Kendisinin basketbol anlayışında pivotlar hatta size olarak da oldukça büyük adamlar kayda değer bir öneme sahip. Pek çok uzundan iyi verim alarak onları önemli takımlara yolladı Belgrad'tan. Özellikle de on sene önce Muratpaşa ile Konya'daki bir hazırlık turnuvasında gördüğüm Slavko Vranes'ten aldığı verimi ve onun o zamanki halini gördükçe kendisine şapka çıkarıyorum-bu adamı ayrıca NBA'de gördüğüm ilk seferde de kendimi bayağı cimdikletmişliğim vardır-. Partizan gibi takımlarda bu tip adamlar değer bulsa da CSKA gibi zirve hedefi olan bir takım için içerdikleri defektlerle sıkıntı kaynağı olmaları kuvvetle muhtemel. Marjanovic, genç bir potansiyel olarak yetiştirilmek için ideal bir aday gibi görünüyor ama hem o hem de Sokolov gibi fazla uzun ama ağır adamlar rakip için öldürücü olamadığı zaman size daha çok sıkıntı yaratabiliyor. Big Sofo'nun bile oynadığı takımların temel sistemlerinin bir parçası olmak yerine sistem dışı bir faktör olarak kendine bir yer bulması da bunun bir sonucu. Hal böyleyken CSKA'nın ve Vujosevic'in çözmesi gereken sorun bana göre ciddi görünüyor. Buna karşın kadrosunda Langdon ve Siskauskas (Litvanya'nın 2010 hariç, 2000'li yıllardaki iyi ve kötü milli takım performanslarının arasındaki fark nedir acaba? Hayır, Jasikevicius değil.) gibi hastası olunacak iki adamı henüz ve yorgun döndüğü Amerika turnesi dışında beş dakikada fazla bir arada oynatamamış bir takımın bu ikiliyle beraber işlerin biraz düzelmesini umması da doğal bir beklenti olarak karşılanabilir. Hem CSKA hem de Dule'nin geleceğini merakla bekliyor olacağım şahsen.

Nani The Party Crasher

2010-11-18T13:23:00.004+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=NaX8NTtkllw&feature=player_embedded

Nani: "I touched the ball because I thought I wasn't offside. Everything happened so quickly. After having time to think about it I apologised to Ronaldo. It was a great piece of play and I shouldn't have ruined it."

Ronaldo: "I don't understand, even a blind man could see it was a goal. The ball was half a metre into the net. I don't know if it's a coincidence or not but my best goals with the national team are being disallowed. I remember an overhead kick in the Bessa stadium which wasn't given."

Şansal: "Gerizekalı mısın evladım!"

Metallica Soccer

2010-11-16T14:49:00.002+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=oSfUrAATiWA&feature=player_embedded

"Kirk, vurursa gol olur... Vuruyor...!"

Sir Türbülent

2010-11-16T02:11:00.008+02:00

Malum bu fantastik insan şu sıralar aldığı ceza ile gündemde. Ben ise kendisini her türlü saçmalığına rağmen canlı dinlediğim kısa zaman zarfı içinde ortaya koyduğu fantastikliğiyle anacağım diğer özelliklerinden önce. Sivasspor'un lider olduğu dönemde kendisi bizim okula gelmiş, panel adı altında vaazını vermekteyken bir arkadaşın ısrarıyla, bir bakalım ne diyor diye salondan içeri atmamızla karşısında bulduk kendimizi. Ben cidden eğlenmem nedeniyle kalmak için ısrar etsem de arkadaşların sınavının olması ve vaazcımızın biraz da bayması nedeniyle sadece on beş dakika kaldığım o kısa süre içerisinde bu muhterem zat, futbolcularına kasadan 300-400 bin TL aldırıp bunu nasıl cemevine bağış için gönderdiğini, Sivas'a milyar dolarlık yatırımlar için bulunduğu lobi faaliyetlerini, Kızılırmak'ın çevresinin restorasyonunu nasıl planladığını ve daha neler neler ama en bombası aklımda kaldığı kadarıyla aşağıdaki bölümdür. İçerik açısından kendisinden duyduğum hiçbir şeyin beni içerik olarak şaşırtacağına inanmasam da anlatış şekli efsanedir. Telegol'e yıllar sonra kaybettiği kanı kazandıracak kişi yolunda en büyük adayımdır. Bu arada vaaz süresince arkasındaki ekranda atın üstünde şaha kalkmış, asker selamı verirken gözyaşlarıyla, arkasındaki dev Sivasspor logolu halının önünde Rayban sponsorluğunda gibi çeşit çeşit fantastik resimlerinin de slayt gösterisi halinde bulunduğunu belirteyim. Bu görsel şovla birlikte eğlence bir üst kademeye çıkıyor. Nacizane önerim eğer kendisine tahammül edecek sabrınız varsa bu tip onu dinleme olanaklarını sakın kaçırmayın hatta yaratın.

"Mesela Sivas'ta benim telefonumu herkes bilir, bilmeyen yoktur. Birinin borca mı ihtiyacı var, eli mi sıkışık ya da kefil mi lazım, ararlar beni. Geçen bir kardeşimiz ricacı oldu araba alacakken ona satmamışlar, kefil istemişler, beni aradı 'Ağabey senin ismini verebilir miyim?' dedi. 'Tabi kardeşim, ver şu galericinin numarasını ben hallederim hemen.' dedim. Sonra aradım galerici kardeşimizi, ağabey sen kefil oluyorsan tamamdır dedi. Keza, bütün marketler, büfeler hepsini tanırım. Hangi oyuncum nereden, ne zaman, ne almış kalem kalem haberi anında ulaşır bana. Geçen bizim çocuklardan biri gece 12'de 5 tane bira almış, tabi hemen telefon geldi bana. Aradım futbolcuyu, 'Oğlum birini şimdi iç, kalanları ben gelince beraber içeriz.' dedim. Sonra sabah futbolcu idmanda camız gibi, herşeyin üstünden atlıyor."

Emin olun canlı olarak yaratacağı etki anlatılmaz yaşanır boyuttadır.

Fotoğraf: Resmi Türbülent Sitesi

www.ivefan.com

2010-11-10T18:29:00.002+02:00

Yıllar yıllar önce Volkan Güçler açmıştı bu siteyi. Takipçisi de vardı epey, o zamanlar Sixers'ta oynuyordu dayıoğlu. Volkan ağabeyim bir ara ortalardan kayboldu, site de uçtu gitti. Beşiktaş'a gelmişken; "Gürkan ivefan'i yeniden açalım mı kardeşim?" diye sordu, açıverdik biz de. Biraz aceleye geldi ama zamanla oturacaktır. En azından 1 seneliğine de olsa arşivimiz olsun, o gittikten sonra açıp açıp bakalım. Daha yeni geldi ama ben gideceği zamanı falan düşünüyorum arkadaş, olacak iş mi... Hoşgeldin Iverson, hoşgeldin ivefan...

http://www.ivefan.com/

Guy Fawkes ve 5 Kasım

2010-11-05T10:22:00.005+02:00

V For Vendetta ile dilimize pelesenk olan ve günün anlam ve önemi çerçevesinde pek çok mecrada karşımıza çıkan 'Remember, remember the fifth of November' dizesi aslında ne çizgi romanı yazan Alan Moore'un, ne de onu senaryolaştıran Wachowski Biraderler'in alameti farikası...

Guy Fawkes 1605 yılında Gunpowder Plot olarak bilinen suikast girşimi başarısızlıkla sonuçlanan bir katolik... Protestan Kral Henry'i ve Parlamento'yu havaya uçurmak için plan yapan bir katolik grup, Parlamento Binası altına yerleştirdikleri barut fıçılarının başında bıraktıkları Guy Fawkes, fitili ateşleyemeden yakalanınca, yakayı ele verdi. Fawkes'ın ifadesi doğrultusunda örgütün diğer üyeleri yakalandı ve bir ay içinde hepsi idam edildi.

Olaylardan bir sene sonra 5 Kasım, krallığın bu komplodan kurtuluşunun kutlamalarına adandı. 5 Kasım'da İngiltere ve önde gelen sömürgelerinde yapılan havai fişek gösterilerinin geleneği de buna dayanmaktadır. Halen İngiltere'nin yanı sıra Avusturalya ve Yeni Zelanda'da da 5 Kasım kutlanmaktadır. İlk dönemde Guy Fawkes'ın maketinin ateşte yakılması söz konusuyken, yıllar geçtikçe Thatcher ve Paul Kruger gibi sevilmeyen figürlerin maketlerinin de ateşe atıldığı vuku buldu.

V For Vendetta'ya damgasını vuran replik ise bu suikast girişimini lanetleyen bir marşın girişi... Bir İngiliz'den duyduğum kadarıyla bizde Andımız ne ise, onlar için de bu marş o demek. Aşağıda yazan sözlerinden de anlayabileceğiniz gibi, İngilizleri bu komployu unutmamaya ve krallığa sahip çıkmaya davet ediyor. Yaşananlardan yüzlerce yıl sonraysa terörü bir seçenek olarak sunmakla itham edilen, politik olarak tartışmalı bir klasikte ironik bir şekilde kullanılıyor ve bugün Guy Fawkes'ın kim olduğu hakkında en ufak bir fikri bile olmayan milyonların diline dolanıyor.

Remember, remember the Fifth of November,

The Gunpowder Treason and Plot,

I know of no reason

Why the Gunpowder Treason

Should ever be forgot.

Guy Fawkes, Guy Fawkes, t'was his intent

To blow up the King and Parli'ment.

Three-score barrels of powder below

To prove old England's overthrow;

By God's providence he was catch'd (or by God's mercy*)

With a dark lantern and burning match.

Holla boys, Holla boys, let the bells ring.

Holloa boys, holloa boys, God save the King!

And what should we do with him? Burn him!

Всё будет хорошо!

2010-11-02T15:17:00.007+02:00

Bilgi saymaktan baska her boka yarayan teknolojinin medar-i iftihari aparatimin bozulmasinin ardindan kendimi buyuk bir boslukta hissettigimi, yalnizliklarimi kendimle bile paylasamayacak kadar aciz tavirlarim oldugunu itiraf etmeliyim.

Oyle ki masa basi-yatak ustu olarak tabir ettigimiz, gun icinde girdigim bir cok pozisyonda (misyoner, doggy falan bunlara dahil degil) bu can sikintisi anlari tamamen bir cin iskencesine donusuyor.

Bloggersadigim o anlarda hep bir cikis yolu aradim, kafami kaldirim baktigimda ileride bir isik gormeyi umdum ama oyle olmadi, bulamadim, goremedim... Asiri doz A4 cekmeye basladim.

"Twitter!" dedim usta, "Bana Twitter verin!"... Vermediler... Nikotin bandiymiscasina 140 karakterle sinirladigim post-it kagitlari yapistirdim vucudumun her tarafima.

Koskoca cift kisilik yatakta uzunca bir sure tek kisilik nevresim takimiyla uyudum. Bir nevi ipana curuk testi gibi, bir nevi sacinin yarisi Rejoice ile diger yarisi da baska sampuanla yikanmis gibiydi...

Icim el vermedi, "Lan" dedim "Henry, yarin obur gun eve hatun atsak rezil oluruz" Gittim cift kisilik nevresim takimi aldim, serdim, uzandim. Cift kisilik yatagimi cift kisilikli halinden kurtardim kurtarmasina ama bir Saldiray Abi gibi hissetmedim de degil hani kendimi bu cift kisilik yatak muhabbettinde kafa patlatirken...

"Buroda oturuyom, o ariyor: Saldiray para ver... Bu ariyor: Saldiray seviselim. Oteki ariyor: Soleryumda topless vaziyetteyim hadi gel. Ama olmaz ki canim! Bir insanin ustune bu kadar da gelinmez ki!"

Biliyorum, her sey daha guzel olacak bir sure sonra.

Biliyorum, bir sure sonra, ictigim vodkayi yarim saat sonra klozete bosaltmam gerekmeyecek.

Her sabah 6 sularinda agir bir, "Isemem lazim anasini satayim" duygusuyla uyanmayacagim gunler gelecek. Isemeye usenip uyanincaya kadar sikilan sikin tasagin agrisini cekmeyecegim zamanlar olacak...

Hicbir lanet sabaha uykumu alamadan "Merhaba got oglani seni" demeyecegim, eminim. Butun bir gunum "Bugun isten doner donmez kafami vurur yastiga yatarim haci" yalanina inanmakla farazi zaman bekciligi yapmaktan daha degerli bir anlama sahip olacak.

Sagda solda benim gibi gurbetteki Turklerin muhabbetlerine Fransiz kalmayayim diye izlemeye basladigim Ezel denen diziyi de hafizamdan sildirecegimi biliyorum.

Ezel, Kerpeten Ali, Ramiz Dayi ve Kenan Birkan bir gun gidiyormus...

"Yalniz Cansu Dere de havada karada, her turlu moruk..." muhabbetlerinin bir parcasi olmayacagim...

Bir gun hepsi bitecek.

Her seyin sonu gelecek.

Biliyorum.

Guzel gunler gorecegimi biliyorum...

Gunesli gunler...

Cok soguk burasi amina koyayim!

Ivan Ergic

2010-11-02T02:22:00.003+02:00

Ivan Ergic ve Bursaspor ilişkisi ilk kez gündeme geldiğinde Ergic denenmek üzere Bursa'ya gelmiş fakat 1 hafta sonra anlaşma sağlanamayınca geri gönderilmişti 2 sezon öncesinin yaz kampında. Daha sonra ise Bursaspor o bölgeye başka bir transfer yapamayınca biraz da mecburiyetten Ergic'le sözleşme imzalamıştı. O gün, Ergic'in nasıl bir oyuncu bilmiyorduk tabii. Ergic sadece Basel'de uzun süre kaptanlık yapmış ve gençlik yıllarında Juventus kapısından dönmüş bir genç yetenekti. Daha sonra da açıkladığı gibi kariyerinden yeni bir heyecan arıyordu ve aradığı heyecan Bursa'daydı. Fakat Bursaspor'un da aradığı Ergic'miş belki de. Tarihimizin en büyük başarısında Ergic en önemli etkenlerden biriydi. Gerek görüşleri, gerek profesyonelliği, gerekse tavırları, kısacası her haliyle o bizim görmeye alışık olmadığımız bir futbolcuydu. Ülkesinde bir gazete köşe yazarlığı yapıyor, Marx'a inanıyor ve futbolu sadece geçimini sağlamak üzere severek yaptığı bir iş olarak nitelendiriyordu. Kısacası o tribünlerin ve futbolu gerçekten gönülden sevip, bir takım uğruna yollarına düşenlerin sahada vücut bulmuş haliydi. Ülkemizde Marksizm ile ilgili panellere katılır, her maçtan sonra formasını isteyen seyirciye formasını verir ve fotoğrafını çektirir, taraftara gerçekten özel olduğunu hissettirir Ergic. Ergic'i görünce keşke her oyuncumuz Ergic gibi olsa dersiniz tribünde.

Bunun en güzel örneklerinden birini de bugünlerde yeniden fark ettik. Ergic, Manchester United maçı için maddi durumu elvermeyecek insanlara dağıtmak üzere 630 adet bilet almış. Bu biletleri de tercümanı ve arkadaşları aracılığıyla çoktan, sessiz sedasız dağıtmış bile. Yarınki maçta 630 Bursaspor taraftarı belki de hayatları boyunca unutamayacakları bir akşam yaşayacaklar Ergic sayesinde. Ergic bir Bursaspor taraftarı değil, Türk bile değil ama bizim alıştığımız düzenin o kadar uzağındaki bunu düşünüp böyle bir jesti yapabiliyor. Bunu yapmak Ertuğrul Sağlam'ın, Ömer'in, Sercan'ın değil de Ergic'in aklına gelebilirdi. Bu bahsettiğimiz biletlerin fiyatları çoğu futbolcu için çok da mühim bir para değil ama bunu düşünmek ve şova dönüştürmeden yapabilmek mühim olan. Bundan önce de amigolar aracılığıyla biletlerin dağıtıldığı çok oldu bu memlekette ama kimse Ergic gibi düşünerek yapmadı bunu. İşte bu yüzden Ergic çok özel bir insan. Zaten kişiliğiyle hayran olduğum bu adama her hareketinden sonra daha da hayran oluyorum, efsane statüsüne çıkarıyorum kendi kendime. Bursaspor taraftarı olduğum için Ergic sayesinde daha da bir mutlu oluyorum. İyi ki yollarımız kesişmiş diye seviniyorum.

Ergic futbolu bıraktıktan sonra da bizimle kalsın istiyorum ama bir yandan da düşünüyorum şimdiki eski futbolcular gibi ikide bir git gel yaparak kendini rezil etmesin, bizim için özel olarak kalsın hep. Zaten onun böyle bişey yapacağını sanmıyorum, dediği gibi o sadece bir heyecan peşinde ve burdaki heyecan birgün bitince o da gidecek. Ertuğrul Sağlam sonrası Ergic hocamız olsa onunla da başarılar yakalasak ama bu ülkede onunla aynı dili konuşabilecek ne futbolcular, ne yöneticiler ne de medya var. O yüzden Ergic bizim Cantona'mız olsun, gelsin tribünde beraber bağıralım, beraber izleyelim maçları, beraber sevinelim her golde. Bizim için hep özel olarak kalsın.

batug.com NBA Preview 2010-2011

2010-10-27T11:53:00.001+03:00

http://batug.org/preview1011/

Denizin Soğuk Suları Beni Azdırdı!

2010-10-24T03:20:00.002+03:00

21 Ekim Porto Maçı - Podcast Rüyaları Gerçek oldu

2010-10-22T14:42:00.003+03:00

Aylardır yapmayı planladığımız, Guti'nin imza töreninde ufak bir giriş yaptığımız podcast mevzusunun ilk vücuda dökülmüş hali. Sağda ben, solda Gürkan Menteş, yönetmen koltuğunda Noat Samisa, dev prodüksiyon, sürükleyici yapım.

Not: Seste biraz problem var, kulaklıkla daha iyi randıman alınıyor.